Στο κομβικό αποτύπωμα του «πράσινου χρυσού» της λακωνικής γης στην τοπική οικονομία, αλλά και στις οξείες προκλήσεις με τις οποίες αναμετρώνται οι άνθρωποι του μόχθου, εστίασε την παρέμβασή της η βουλευτής Λακωνίας του ΠΑΣΟΚ–ΚΙΝΑΛ, Νάγια Γρηγοράκου, από το βήμα του 3ου Φεστιβάλ Ελιάς και Ελαιολάδου στη Σελλασία.

Συνοψίζοντας τη συμμετοχή της στη διήμερη διοργάνωση του Δ. Σπάρτης, η ίδια συνέδεσε ευθέως την ελαιοκαλλιέργεια με τη δημογραφική και κοινωνική αιμορραγία της υπαίθρου, υπογραμμίζοντας αρχικά πως «η ελιά και το ελαιόλαδο αποτελούν για τη Λακωνία μέρος της παράδοσης και της πολιτιστικής της ταυτότητας. Κυρίως όμως αποτελούν βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας, της απασχόλησης και της παραμονής των ανθρώπων στον τόπο τους». Περνώντας στον πυρήνα του προβλήματος, στάθηκε στη χαοτική απόσταση που συχνά χωρίζει την ποιότητα του προϊόντος από το όφελος που καταλήγει στην τσέπη του καλλιεργητή. Όπως σημείωσε, παρότι «η Λακωνία παράγει ένα προϊόν εξαιρετικής ποιότητας και υψηλής διατροφικής αξίας, το ζητούμενο είναι αυτή η ποιότητα να μεταφράζεται σε πραγματικό εισόδημα για τον παραγωγό και σε προστιθέμενη αξία που θα παραμένει στον τόπο μας». Συνεχίζοντας την ανατομία της κατάστασης, η βουλευτής δεν παρέλειψε να στηλιτεύσει την ακρίβεια που συμπιέζει ασφυκτικά τα περιθώρια βιωσιμότητας των αγροτικών εκμεταλλεύσεων, επισημαίνοντας πως «οι παραγωγοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ολοένα αυξανόμενο κόστος παραγωγής: ενέργεια, καύσιμα, λιπάσματα, φυτοπροστασία, εργατικά χέρια και μεταφορές», σκιαγραφώντας το περίγραμμα μιας καθημερινής μάχης επιβίωσης στα κτήματα. Παράλληλα, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τις δραματικές ανατροπές που επιφέρει η μεταβολή του κλίματος στον Πρωτογενή Τομέα. «Η κλιματική κρίση αλλάζει ήδη τα δεδομένα της ελαιοκαλλιέργειας. Η ανομβρία, οι υψηλές θερμοκρασίες, τα ακραία καιρικά φαινόμενα και η πίεση στους υδάτινους πόρους απαιτούν σύγχρονα αρδευτικά έργα, ορθολογική διαχείριση του νερού, επιστημονική υποστήριξη και ανθεκτικότερες καλλιεργητικές πρακτικές», τόνισε.

Κλείνοντας, η βουλευτής έθεσε τις προϋποθέσεις για θωράκιση του προϊόντος στην εγχώρια και διεθνή σκακιέρα: «Χρειάζονται ουσιαστικοί έλεγχοι στην αγορά, πλήρης ιχνηλασιμότητα και αυστηρή αντιμετώπιση των ελληνοποιήσεων και της νοθείας». Η απάντηση στον διεθνή ανταγωνισμό είναι, όπως είπε, «η τυποποίηση, η πιστοποίηση, η εξωστρέφεια και η ισχυρή ταυτότητα του λακωνικού ελαιολάδου —όχι η διάθεσή του ως ανώνυμου χύμα προϊόντος».