Όταν μια τοπική κοινωνία αρνείται να συνθηκολογήσει με τη λήθη και την αδράνεια, η δικαίωση παύει να αποτελεί αίτημα και γίνεται πεπρωμένο που, αργά ή γρήγορα, τελεσφορεί. Η τοποθέτηση της Επιτροπής Αγώνα Κατοίκων Νέου Κόσμου–Ψυχικού μετά την υπογραφή της σύμβασης ανέγερσης του 6ου Δημοτικού και 7ου Νηπιαγωγείου Σπάρτης, συμπυκνώνει το χρονικό μιας ιστορικής «νίκης» των ίδιων των συνοικιών, καθώς οι δύο πολυπόθητες σχολικές μονάδες βρίσκονται οριστικά προ της έναρξης κατασκευής. Μάλιστα, οι εργασίες επί του πεδίου στον Ν. Κόσμο αναμένεται να ξεκινήσουν το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα μόλις ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του εργοταξίου.
Με αισθήματα απόλυτης ικανοποίησης, οι κάτοικοι χαιρετίζουν την καθοριστική υπογραφή της συμφωνίας, στηλιτεύουν ωστόσο το «παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ» μιας 40χρονης γραφειοκρατικής καθυστέρησης, εξαίροντας όμως παράλληλα την αποφασιστικότητα και τους χειρισμούς της νυν Περιφερειακής Αρχής που έδωσε λύση και «έτρεξε» διαδικασίες μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια. Από την παρέμβαση δεν λείπει και η απότιση φόρου τιμής στους μεγάλους απόντες που έδωσαν ώθηση στο όραμα, αλλά και μια αιχμηρή απάντηση-«καρφί» προς όσους εξακολουθούν μίζερα να στέκονται απέναντι στο επικείμενο έργο.
«Έστω με καθυστέρηση
που συνιστά παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ»
Σκιαγραφώντας το χρονικό της τελικής δικαίωσης, τα μέλη της Επιτροπής υπογραμμίζουν: «Μετά από 40 χρόνια αγωνιστικής διεκδίκησης, επιτέλους, στις 2 Οκτωβρίου 2026, υπεγράφη η συμφωνία της Περιφέρειας Πελοποννήσου και του αναδόχου εργολάβου για την ανέγερση του 6ου Δημοτικού Σχολείου - 7ου Νηπιαγωγείου Σπάρτης και αναμένεται, σε σύντομο χρονικό διάστημα, η εγκατάσταση του εργοταξίου και η έναρξη των εργασιών ανέγερσης. Με τον τρόπο αυτό, έστω και με καθυστέρηση, που συνιστά παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ, δικαιώνεται ο πολυετής αγώνας των κατοίκων Ν. Κόσμου - Ψυχικού, αλλά και του συνόλου της τοπικής κοινωνίας και της εκπαιδευτικής κοινότητας, για την ανέγερση ενός ακόμα διδακτηρίου στη Σπάρτη.
Το γεγονός ότι χρειάστηκαν 40 χρόνια για να γίνει το σχολείο αυτό, μαρτυρά τις ανεπάρκειες και τις παθογένειες ενός συστήματος, που αντί να βοηθά υπονομεύει και ακυρώνει τις διεκδικήσεις και του αγώνες των πολιτών».
Παράλληλα, η Επιτροπή αναγνωρίζει την πολιτική βούληση για την άρση του πολυετούς αδιεξόδου, απευθύνοντας εύσημα στη σημερινή Περιφερειακή Αρχή, ενώ δεν παραλείπει να ευχαριστήσει όλους όσοι στάθηκαν αρωγοί. Συγκεκριμένα, «εκφράζει την απόλυτη ικανοποίησή της, χαιρετίζει την έναρξη των εργασιών ανέγερσης του σχολείου και συγχαίρει και ευχαριστεί, τον περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Δ. Πτωχό και τον αντιπεριφερειάρχη Λακωνίας κ. Θεοδ. Βερούτη, οι οποίοι, μέσα σε 4 χρόνια έκαναν αυτά που δεν είχαν γίνει μέσα σε 40 χρόνια: Με πολιτική βούληση, συνέπεια και αυτοδιοικητική γνώση και επάρκεια, με μεθοδικότητα, ειλικρίνεια, διαφάνεια και προσήλωση στον στόχο, με συνεχή, άμεση και άψογη συνεργασία με την Επιτροπή Αγώνα των κατοίκων, κατάφεραν να φέρουν σε πέρας ένα σπουδαίο έργο, το οποίο θα αναβαθμίσει την ποιότητα της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και της Προσχολικής Αγωγής στην πόλη της Σπάρτης αλλά και στην ευρύτερη περιοχή και θα οδηγήσει την τοπική εκπαίδευση προς το μέλλον.
Θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφερόμαστε και στις ενέργειες του τέως περιφερειάρχη κ. Παν. Νίκα, ο οποίος, μαζί με τον τότε αντιπεριφερειάρχη κ. Θεόδ. Βερούτη, ολοκλήρωσε τις πολύπλοκες διαδικασίες ανάθεσης της μελέτης του έργου και άνοιξε τον δρόμο για την υλοποίησή του.
Η Επιτροπή Αγώνα των κατοίκων θεωρεί υποχρέωσή της να ευχαριστήσει, επίσης, όλα τα τοπικά ΜΜΕ, τα οποία, από την πρώτη στιγμή έως και σήμερα, στάθηκαν στο πλευρό της, προβάλλοντας το δίκαιο αίτημά της, δίνοντας δύναμη στη φωνή της και κρατώντας το θέμα του 6ου Σχολείου στο προσκήνιο, όταν διάφορες σκοτεινές δυνάμεις το υπονόμευαν και γύρευαν να το εξαφανίσουν».
Η Επιτροπή δεν παραλείπει επίσης την αναφορά σε δύο πρόσωπα που υπήρξαν πρωτεργάτες κι άνοιξαν τον δρόμο για το έργο στις πρώτες δύσκολες δεκαετίες, αλλά δεν βρίσκονται πια στη ζωή: «Η Επιτροπή Αγώνα, οφείλει να μνημονεύσει δυο μεγάλους απόντες, που χωρίς αυτούς, ίσως το σχολείο να μην γινόταν ποτέ:
Πρώτον, τον οραματιστή πολιτικό Αντώνη Τρίτση, ο οποίος, ως υπουργός Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος, με την Επιχείρηση Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης (ΕΠΑ) που θεσμοθέτησε με τον νόμο 1337/1983, έδωσε τη δυνατότητα στον συμπατριώτη μας αρχιτέκτονα Γιώργο Γιαξόγλου, ο οποίος υλοποίησε την ΕΠΑ στη Σπάρτη, να δεσμεύσει ένα μέρος του οικοπέδου στο ΟΤ 175 για σχολική χρήση και να μας δώσει τη δυνατότητα να διεκδικήσουμε την ίδρυση και ανέγερση του 6ου Σχολείου.
Δεύτερον, τον δάσκαλο Χρήστο Πατσιλίβα, ο οποίος σαν νομαρχιακός σύμβουλος κατά τη 10ετία του ’90, συνεργάστηκε μαζί μας, ενστερνίσθηκε τον αγώνα μας, θεμελίωσε με στοιχεία την αναγκαιότητα ίδρυσης του 6ου Σχολείου Σπάρτης και εισηγούμενος το θέμα στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Λακωνίας, κατάφερε να παρθεί θετική απόφαση, με βάση την οποία ιδρύθηκε, το 6ο Σχολείο από το Υπουργείο Παιδείας, στα 1994. Στη συνέχεια, ο δάσκαλος Χρήστος Πατσιλίβας, και ως προϊστάμενος Α/θμιας Εκπαίδευσης Λακωνίας και, αργότερα, ως δημοτικός σύμβουλος Σπάρτης, μας προσέφερε κάθε δυνατή βοήθεια και συμπαράσταση, ώστε το θέμα του 6ου Σχολείου να ξεπερνά τις Συμπληγάδες που κάποιοι έβαζαν μπροστά του».
«Τίποτε δεν χαρίζεται, όλα κατακτώνται με αγώνες»
Το κλείσιμο της ανακοίνωσης εμπεριέχει ένα ηχηρό δίδαγμα αγώνα, ενώ αφήνει αιχμές και προς πάσης φύσεως υπονομευτές κι επικριτές: «Τέλος, σαν Επιτροπή Αγώνα των Κατοίκων Ν. Κόσμου–Ψυχικού, που κατορθώσαμε με συνεπή, σκληρό και ανυποχώρητο αγώνα 40 χρόνων, να γίνει πραγματικότητα ένα σχολείο, στέλνουμε μήνυμα προς την κοινωνία, πώς τίποτε δεν χαρίζεται και όλα κατακτώνται με αγώνες. Όλους εκείνους που βρήκαμε απέναντί μας σ’ αυτόν τον 40χρονο αγώνα, αλλά και τους λίγους που, ακόμα και σήμερα, χύνουν δάκρυα απογοήτευσης για την υλοποίηση του σχολείου και διατυπώνουν προβοκατόρικες μεμψιμοιρίες, τους αφήνουμε πίσω και τους παραδίδουμε στην κρίση της κοινωνίας και της ιστορίας». Ως επίλογο, η Επιτροπή βάζει την καλύτερη «πινελιά», δανειζόμενη ρήση του Αμερικανού συγγραφέα Άλβιν Τόφλερ: «“Οι αναλφάβητοι του 21ου αιώνα δεν θα είναι εκείνοι που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση, αλλά εκείνοι που δεν μπορούν να μάθουν, να ξεμάθουν και να ξαναμάθουν”».
