Πιο οξείες και σύντομες φωνές μέσα στον θόρυβο και μετακίνηση σε μεγαλύτερα υψόμετρα. Αυτές είναι οι αλλαγές που καταγράφουν δύο μελέτες Ινδών ερευνητών στο μονάλ των Ιμαλαΐων, αναδεικνύοντας τις πιέσεις από την ανθρώπινη παρουσία και την κλιματική αλλαγή.

Το μονάλ είναι είδος φασιανού που ζει σε ορεινά δάση και αλπικά λιβάδια, με τα αρσενικά να ξεχωρίζουν για το πολύχρωμο φτέρωμά τους. Οι εποχικές μετακινήσεις του το καθιστούν δείκτη της κατάστασης του οικοσυστήματος. Σύμφωνα με τον επικεφαλής των μελετών, Ρατζίβ Λόχαν, αντίστοιχες πιέσεις ενδέχεται να αντιμετωπίζουν και άλλα πουλιά της περιοχής.

Η πρώτη μελέτη εξέτασε τον βιότοπό του στις ινδικές πολιτείες Ουταραχάντ και Χιματσάλ Πραντές. Η άνοδος της θερμοκρασίας και η υποχώρηση του χιονιού μετατοπίζουν τη βλάστηση ψηλότερα, ενώ δρόμοι, υποδομές και τουρισμός περιορίζουν τον διαθέσιμο χώρο, ωθώντας τα πουλιά σε μεγαλύτερα υψόμετρα.

Εκεί, όμως, οι κατάλληλες εκτάσεις μικραίνουν, αυξάνοντας τον κίνδυνο απομόνωσης των πληθυσμών και τοπικής εξαφάνισης. Κλιματικά μοντέλα έως το 2100 προβλέπουν συρρίκνωση και κατακερματισμό του βιότοπου, εφόσον το είδος εξακολουθήσει να χρειάζεται παρόμοιες κλιματικές συνθήκες με τις σημερινές.

Η δεύτερη μελέτη συνέκρινε περισσότερα από 700 καλέσματα σε δύο κοιλάδες της Ουταραχάντ: την τουριστική Τσόπτα και την πιο ήσυχη Μαντμαχεσβάρ. Στην Τσόπτα, τα μονάλ έβγαζαν πιο οξείες και συντομότερες φωνές, πιθανόν για να ακούγονται πάνω από τον θόρυβο οχημάτων και επισκεπτών.

Πρόκειται για συμπεριφορική προσαρμογή και όχι για μόνιμη ή εξελικτική αλλαγή, διευκρινίζει ο Λόχαν. Καθώς τα καλέσματα χρησιμοποιούνται για την προσέλκυση συντρόφων, την υπεράσπιση περιοχών και την επικοινωνία, η παρεμπόδισή τους ενδέχεται να επηρεάζει την αναπαραγωγή. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες παραμένουν αβέβαιες και η μελέτη χαρακτηρίζεται προκαταρκτική. Τα ευρήματα, πάντως, καταγράφουν αλλαγές τόσο στον χώρο όπου ζει το μονάλ όσο και στον τρόπο με τον οποίο επικοινωνεί.