Η συνεχής κόπωση, η υπνηλία, η δυσκολία συγκέντρωσης ή η ανεξήγητη αύξηση βάρους δεν οφείλονται πάντα στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας. Σε αρκετές περιπτώσεις αποτελούν ενδείξεις υποθυρεοειδισμού, που συχνά προκαλείται από τη θυρεοειδίτιδα Hashimoto, το συχνότερο αυτοάνοσο νόσημα του θυρεοειδούς.
Σύμφωνα με τον ενδοκρινολόγο και Διευθυντή του Metropolitan General, Κωνσταντίνο Σέγκο, ο υποθυρεοειδισμός αφορά το 5%-12% του πληθυσμού, ενώ η θυρεοειδίτιδα Hashimoto εμφανίζεται ακόμη συχνότερα, με έντονη κληρονομική προδιάθεση.
Τα συμπτώματα και η διάγνωση
Ο θυρεοειδής αδένας παράγει τις ορμόνες που ρυθμίζουν τον μεταβολισμό. Όταν υπολειτουργεί, ο οργανισμός «επιβραδύνει», προκαλώντας κόπωση, έλλειψη ενέργειας, υπνηλία, δυσκολία συγκέντρωσης, αύξηση βάρους ή δυσκολία απώλειάς του, δυσανεξία στο κρύο, ξηροδερμία, τριχόπτωση, δυσκοιλιότητα και βραδύτερο καρδιακό ρυθμό. Στις γυναίκες μπορεί να εμφανιστούν διαταραχές του κύκλου, υπογονιμότητα και επιπλοκές στην εγκυμοσύνη.
Η Hashimoto δεν προκαλεί πάντα άμεσα υποθυρεοειδισμό. Πολλοί ασθενείς έχουν τη νόσο για χρόνια χωρίς να παρουσιάζουν ορμονική διαταραχή, ωστόσο αποτελεί την αιτία σε περισσότερο από το 95% των περιπτώσεων υποθυρεοειδισμού σε άτομα που δεν έχουν υποβληθεί σε αφαίρεση θυρεοειδούς.
Η διάγνωση γίνεται με εξετάσεις αίματος για τα αντισώματα (anti-TPO, anti-TG), εξετάσεις θυρεοειδικής λειτουργίας (TSH, FT4 και όπου χρειάζεται FT3), ενώ σημαντική βοήθεια προσφέρει και ο υπέρηχος θυρεοειδούς. Πολλές φορές, μάλιστα, η διάγνωση τίθεται τυχαία, στο πλαίσιο ενός προληπτικού ελέγχου ή εξετάσεων που γίνονται για άλλη αιτία. Επειδή τα συμπτώματα του υποθυρεοειδισμού είναι συνήθως ήπια και εξελίσσονται σταδιακά, αρκετοί ασθενείς τα αποδίδουν στην ηλικία, στο άγχος ή στην καθημερινή κόπωση. Για τον λόγο αυτό, η έγκαιρη αξιολόγηση από ενδοκρινολόγο και ο κατάλληλος εργαστηριακός έλεγχος είναι καθοριστικής σημασίας για τη σωστή διάγνωση και αντιμετώπιση.
Θεραπεία και σωστή παρακολούθηση
Η βασική θεραπεία του υποθυρεοειδισμού είναι η χορήγηση λεβοθυροξίνης, συνθετικής μορφής της θυρεοειδικής ορμόνης Τ4. Με τη σωστή δοσολογία, περίπου το 90%-95% των ασθενών βλέπει πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων. Σε μικρό ποσοστό μπορεί να απαιτηθεί εξατομικευμένη αντιμετώπιση ή συνδυασμός θεραπείας, πάντοτε υπό στενή ιατρική παρακολούθηση.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι μετά την έναρξη ή την αλλαγή της θεραπείας απαιτείται επανέλεγχος των εξετάσεων έπειτα από περίπου έξι εβδομάδες, ενώ όταν επιτευχθεί σταθερή ρύθμιση η παρακολούθηση γίνεται συνήθως κάθε έξι έως δώδεκα μήνες.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις εγκύους και στις γυναίκες που σχεδιάζουν εγκυμοσύνη, καθώς οι ανάγκες του οργανισμού σε θυρεοειδικές ορμόνες αυξάνονται σημαντικά. Η έγκαιρη προσαρμογή της θεραπείας και η συχνή παρακολούθηση από ενδοκρινολόγο συμβάλλουν στην αποφυγή επιπλοκών τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο.
Όπως επισημαίνει ο ειδικός, εάν τα συμπτώματα επιμένουν παρά τη θεραπεία, θα πρέπει να επανεκτιμάται τόσο η δοσολογία όσο και η ίδια η διάγνωση, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνυπάρχει άλλη πάθηση με παρόμοια συμπτωματολογία. Αντίστοιχα, η ίδια η θυρεοειδίτιδα Hashimoto δεν διαθέτει σήμερα οριστική θεραπεία· αυτό που αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά είναι ο υποθυρεοειδισμός που μπορεί να προκαλέσει.
