Στη Σπάρτη, το ΙΝΕΒΥΠ Μυστρά έφερε στο Δημοτικό Συμβούλιο μάθημα πολιτικής ομίχλης, με καθηγητή τον ίδιο τον δήμαρχο. Ο σύμβουλος της αντιπολίτευσης Γιώργος Κουρεμπής ρώτησε το απλούστερο: «Είπατε για ψήφισμα;» Ο κ. Βακαλόπουλος απάντησε διαδοχικά «ενδεχομένως είπα ότι υπάρχει», «δεν θυμάμαι» και «δεν είπα για ψήφισμα». Ως επιστέγασμα στο θολό τοπίο, προσέφερε το «οι ενδείξεις γίνανε αποδείξεις». Ποιες ενδείξεις και τι αποδείχθηκε, μένει για το επόμενο συμβούλιο, αν θυμηθεί.

Η ασάφεια δεν είναι ατύχημα, είναι τακτική. Στο σώμα υπάρχουν δύο απόψεις: του Πανεπιστημίου, που ζητά ένταξη του Ινστιτούτου στον ΕΛΚΕ, και του βουλευτή Νεοκλή Κρητικού, που φοβάται πρόβλημα λειτουργίας σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Όποιος μιλά καθαρά θα δυσαρεστήσει κάποιον. Όποιος μιλά θολά δεν δυσαρεστεί κανέναν και δεν δεσμεύεται πουθενά. Ο δήμαρχος μάλλον κατάλαβε ότι η πιο ασφαλής θέση είναι να μην έχει θέση. Όταν ο Κουρεμπής επέμεινε, ήρθε η κορυφαία στιγμή του δημάρχου: «Μάλλον δεν με καταλαβαίνετε. Λογικό είναι, αλλά δεν με καταλαβαίνετε». Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι η απάντηση που δεν δόθηκε. Το πρόβλημα είναι ο συνομιλητής που δεν έχει το επίπεδο να την αντιληφθεί. 

Μια θεσμική ερώτηση προς τον επικεφαλής του δήμου αντιμετωπίστηκε σαν απορία μαθητή που δεν προσέχει στο μάθημα. Κι ο μαθητής, πάντως, είχε ρωτήσει δύο φορές το ίδιο πράγμα, πράγμα που συνήθως δείχνει ότι ο δάσκαλος δεν απάντησε.

Ο κ. Κουρεμπής το κατάλαβε και το επέστρεψε… με τόκο: «Λογικό να μη σας καταλαβαίνω;» Λίγο νωρίτερα είχε κλείσει με ένα «ό,τι νομίζετε. Ευχαριστώ πολύ», τη φράση εκείνου που έχει πάψει να περιμένει απάντηση. Και καλά έκανε. Όταν ο δήμαρχος απαξιώνει την ερώτηση αντί να την απαντήσει, ο ερωτών δεν χρειάζεται να τον πείσει. Αρκεί να το δουν οι υπόλοιποι.

Εντέλει με ποια άποψη θα πάει το σώμα στην υπουργό Παιδείας; Η απάντηση, φαίνεται, πως είναι «ενδεχομένως». Δεν τη θυμάται κιόλας κανείς...