Η ΡΑΑΕΥ διοργάνωσε πρόσφατα εκδήλωση για τη σκοπιμότητα δημιουργίας έξι μονάδων καύσης απορριμμάτων σε διάφορες περιοχές της χώρας, θεωρώντας ότι η λύση μπορεί να εξεταστεί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όπως η περιβαλλοντική ασφάλεια, η κοινωνική συναίνεση, η ανεξάρτητη εποπτεία και η καύση αποκλειστικά μη ανακυκλώσιμων υλικών. Ωστόσο, το WWF Ελλάς εξέφρασε την αντίθεσή του, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμη εξαντλήσει τις δυνατότητες της πρόληψης, της επαναχρησιμοποίησης και της ανακύκλωσης, που αποτελούν τη βάση της ευρωπαϊκής πολιτικής για τα απόβλητα.

Σύμφωνα με την περιβαλλοντική οργάνωση, η χώρα εξακολουθεί να παρουσιάζει χαμηλές επιδόσεις στη χωριστή συλλογή και ανακύκλωση απορριμμάτων, ενώ η παραγωγή σκουπιδιών συνεχίζει να αυξάνεται. Παράλληλα, κρίσιμα εργαλεία, όπως η εφαρμογή του συστήματος «Πληρώνω όσο Πετάω», η ενίσχυση της αγοράς ανακύκλωσης και η αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων για την πρόληψη αποβλήτων, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανενεργά ή ανεπαρκώς αξιοποιημένα. Για τον λόγο αυτό, το WWF θεωρεί πρόωρη τη συζήτηση για επενδύσεις στην καύση.

Η οργάνωση εκφράζει επίσης ανησυχίες για το υψηλό οικονομικό κόστος των μονάδων καύσης, το οποίο εκτιμά ότι θα μετακυλιστεί στους δήμους και τελικά στους πολίτες. Επισημαίνει ακόμη ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επανειλημμένα καλέσει την Ελλάδα να δώσει προτεραιότητα στην πρόληψη και την ανακύκλωση αντί στην καύση, ενώ έχει ξεκαθαρίσει ότι αντίστοιχα έργα δεν θα χρηματοδοτηθούν από ευρωπαϊκούς πόρους.

Επιπλέον, το WWF προειδοποιεί ότι η καύση μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της ανακύκλωσης, δεσμεύοντας σημαντικούς πόρους και δημιουργώντας ανάγκη για σταθερές ποσότητες απορριμμάτων προς καύση. Παράλληλα, εγείρει ζητήματα σχετικά με τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, τη δημόσια υγεία και την εγκατάσταση τέτοιων μονάδων σε ήδη περιβαλλοντικά επιβαρυμένες περιοχές.

Ως εναλλακτική, η οργάνωση προτείνει τη δημιουργία αξιόπιστου συστήματος καταγραφής αποβλήτων, την επίτευξη των ευρωπαϊκών στόχων για ανακύκλωση και μείωση απορριμμάτων, την ανάπτυξη σύγχρονων υποδομών για οργανικά απόβλητα, την ουσιαστική εφαρμογή της διευρυμένης ευθύνης παραγωγού και την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Όπως τονίζει, η Ελλάδα χρειάζεται μια μακροπρόθεσμη στρατηγική διαχείρισης αποβλήτων που θα βασίζεται στις αρχές της κυκλικής οικονομίας και όχι στην καύση ως βασική λύση.