Ο παρμένος

Το παραμύθι της εβδομάδας στον «Λακωνικό Τύπο»

Παρασκευή, 21 Ιούνιος 2019 12:20 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Ο παρμένος

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας νέος, ο παρμένος. Τον έλεγαν έτσι γιατί τον είχαν πάρει οι νεράιδες με το ζόρι από το χωριό του. Τον πήγαν στα μέρη τους. Εκεί είδε μικρά παιδιά που είχαν αρπάξει οι νεράιδες. Τα είχαν σε κούνιες κρεμασμένες από τα δέντρα. Τα φρόντιζαν. Ήθελε να πάρει τα παιδιά και να φύγει από εκεί.

Κάθε μέρα οι νεράιδες του έβαζαν δουλειές. Του έλεγαν να κόψει κούτσουρα, να κουβαλάει νερό σε στάμνες, να ψαρεύει στο ποτάμι, να μαζεύει βοτάνια για να λούζονται. Μαζί του πήγαινε πάντα ένας αράπης. Τον πρόσεχε, για να μη φύγει. Κρατούσε ένα ραβδί και τον χτυπούσε αν αργούσε στη δουλειά. Ο παρμένος είχε άχτι τον αράπη. Μια μέρα σκέφτηκε να τον ξεφορτωθεί. Είπε μέσα του: «Ο αράπης είναι φαγάς. Θα ψήσω ψάρια, θα τον ποτίσω κρασί και θα τον μεθύσω. Μετά θα πάρω το ραβδί του.

Έτσι κι έκανε. Μόλις τελείωσε με το ψάρεμα, είπε στον αράπη. «Θέλεις να ψήσω ποταμίσιο ψάρι στη θράκα; Είναι καλός μεζές.» Ο αράπης του λέει: «Να ψήσεις το ψάρι καλά. Αλλιώς, θα δοκιμάσεις το ραβδί μου».

Ο παρμένος έφτιαξε τα κάρβουνα. Έψησε το ψάρι και φάγανε. Ο αράπης έγλειφε τα δάχτυλά του. Ο παρμένος όλο του γέμιζε την κούπα με κρασί καιτον έκανε σκνίπα στο μεθύσι. Ο αράπης ξάπλωσε κάτω από ένα δέντρο, ξερός, για ύπνο. Ο παρμένος πήρε το ραβδί του κι έφυγε. Έφτασε στα λημέρια των νεραϊδών το βράδυ. Αυτές λούζονταν στο ποτάμι. Τους πήρε τα ρούχα που είχαν αφήσει στην όχθη, χωρίς να τον δουν. Μετά έφυγε και γύρισε στο χωριό του. Πήγε στο σπίτι του παπά. Χτύπησε την πόρτα τα μεσάνυχτα.

Του είπε: «Τα παιδιά που χάθηκαν από το χωριό, τα έχουν οι νεράιδες». «Τι λες, χριστιανέ μου;» του είπε ο παπάς. «Με είχαν αρπάξει κι εμένα. Στα παιδιά οι νεράιδες φέρονται καλά. Μα εκείνα θέλουν τις μανάδες τους. Πρέπει να τα φέρουμε πίσω». «Να τα φέρουμε!» λέει ο παπάς. «Με ποιον τρόπο;» ρωτάει ο παρμένος. «Θα πάμε στο νεραϊδότοπο και θα λιβανίσουμε. Οι νεράιδες δε θέλουν το άρωμα του λιβανιού. Τις απομακρύνει. Έτσι, θα γίνουν άφαντες. Μετά θα φορτώσουμε τα κουτσούβελα σε ένα κάρο και θα τα πάρουμε μαζί. Θα πάω στην εκκλησιά να πάρω λιβάνι και το σταυρό», λέει ο παπάς. «Παπά μου, οι νεράιδες έχουν έναν αράπη εκεί, σωστό θεριό. Πως θα τον κάνουμε καλά;» «Τρέχα στο σπίτι του σιδερά. Πες του να έρθει μαζί μας. Τον ζητάει ο παπάς να του πεις. Μεγαλύτερο θεριό από το σιδερά μας δεν υπάρχει».

Έτσι κι έγινε. Ο παρμένος πήγε στον σιδερά, τον πήρε και έφτασαν στο σπίτι του παπά. Σέλωσαν τα μουλάρια τους κι ετοίμασαν το κάρο. Ξεκίνησαν για το νεραϊδότοπο. Σαν έφτασαν, οι νεράιδες έβραζαν βοτάνια. Ο αράπης στεκόταν παραπέρα. Ο σιδεράς πήγε πίσω του και του έκλεισε το στόμα. Μετά τον έσυρε στο δάσος και τον έδεσε σε ένα δέντρο. Ο παπάς άρχισε να θυμιατίζει ολόγυρα. Οι νεράιδες, σαν μυρίστηκαν το λιβάνι, έγιναν άφαντες. Ο παπάς με τον παρμένο ανέβασαν στο κάρο τα τρία παιδιά. Τους ακολούθησε κι ο σιδεράς. Δρόμο πήραν, δρόμο άφησαν κι έφτασαν στο χωριό τους.

Πήγαν τα παιδιά στις μανάδες τους. Εκείνες δάκρυσαν από τη χαρά τους κι ευχαρίστησαν τους τρεις άντρες. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Δήμητρα Μπουμποπούλου

 

Ενημερωθείτε για όλη την επικαιρότητα της Λακωνίας και όχι μόνο μέσα από τη συνεχή ροή του www.lakonikos.gr. Κάνετε like στη σελίδα και γίνετε μέλος στην ομάδα του lakonikos.gr στο Facebook για να μαθαίνετε τα νέα πρώτοι! Με το κύρος και την αξιοπιστία του "Λακωνικού Τύπου", της μοναδικής ημερήσιας εφημερίδας της Λακωνίας με ιστορία 22 και πλέον ετών

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΒΙΒΛΙΟ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα