Μελάνι και χαρτί αλλά και απόψεις πολλές έχουν καταναλωθεί γι’ αυτή την μικρή αλλά τόσο σημαντική περίοδο της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Μιλάω για την περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας, μια περίοδος μαύρη κατά πολλούς, για άλλους μια περίοδος ευημερίας της χώρας, αυτής της βασανισμένης από τις εκάστοτε εξουσίες, Ελλάδας.
Η πραγματικότητα είναι ότι η δικτατορία των συνταγματαρχών παραμένει μια αμφιλεγόμενη ιστορική στιγμή με πολλά επιμέρους, έντονα και σημαντικά γεγονότα όπως η υποχώρηση του βασιλιά, η αλλαγή στο πολιτειακό, η κατοχή της Κύπρου από τους τούρκους.
Όλα αυτά είναι συνδεδεμένα με την δικτατορία και την επτάχρονη διακυβέρνηση της Ελλάδας από τους στρατιωτικούς.
Τα γεγονότα λίγο πολύ είναι γνωστά και πολυσυζητημένα από όλους μας όμως εκείνο που έχει σημασία είναι η είσοδος σε λεπτομέρειες που δίνουν την πραγματική διάσταση της περιόδου εκείνης αλλά και την φιλοσοφία μιας δικτατορίας χωρίς να αγγίζουν ή να θίγουν πολιτικές και ιδεολογικές αποχρώσεις του καθ’ ενός από εμάς.
Δυστυχώς οι δικτατορίες ανά τον κόσμο είναι συνδεδεμένες με ένα περίεργο και ακραίο πολλές φορές τρόπο συμπεριφοράς απέναντι σε κάθε τι το αντίθετο και διαφορετικό από αυτό που αυτές πιστεύουν, συνήθως σε ένα άκρατο εθνικισμό.
Και μάλιστα οι πρακτικές που ακολουθούνται για να πείσουν τους λαούς στο πιστεύω τους είναι ταυτόσημες σε όλες τις δικτατορίες στρατιωτικών και μη.
Με σκληρά αστυνομικά και απαγορευτικά μέτρα, με ένα δίκτυο από καταδότες πολλές φορές με την απειλή ή και με την πραγματοποίηση διωγμών και φυλακίσεων με την φίμωση του τύπου, αλλά πολλές φορές και με την θανάτωση αντιφρονούντων, προσπαθούν να επιβάλλουν αυτό που επιθυμούν.
Αυτή η πρακτική όμως έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με τα λαϊκά στρώματα με αποτέλεσμα τα καθεστώτα αυτά να γίνονται μισητά και γρήγορα να αποχωρούν από την εξουσία συνήθως με μια επανάσταση που τις περισσότερες φορές είναι αιματηρή.
Πολλές σημερινές παθογένειες της πολιτικής οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου έχουν τις ρίζες τους σ’ εκείνη ακριβώς την εποχή.
Η παραπαιδεία ένα αποτέλεσμα της δικτατορίας που βασανίζει και σήμερα τη χώρα οφείλεται στο διωγμό των καθηγητών που είχαν ακόμα και κάποιες ελάχιστες υποψίες φρονημάτων αριστερής προέλευσης, οι οποίοι οδηγήθηκαν έτσι στην δημιουργία αυτών που σήμερα ονομάζουμε φροντιστήρια.
Η καταπάτηση και η παράνομη οικοδόμηση του αιγιαλού είναι ακόμα ένα δημιούργημα της περιόδου εκείνης με τα γνωστά σημερινά αποτελέσματα.
Μια άλλη παθογένεια της εποχής που την ζούμε και σήμερα είναι η αστυφιλία. Δημιούργημά της είναι ο υδροκεφαλισμός των μεγάλων αστικών κέντρων και ο συγκεντρωτισμός των κρατικών υπηρεσιών σε αυτά με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη της υπαίθρου πράγμα που είχε και έχει μεγάλο εθνικό κόστος.
Όλο αυτό το σκηνικό δένει επίσης με έναν παθολογικό παραλογισμό και με μια ακραία αντικοινωνική συμπεριφορά των ηγετών της δικτατορίας που οφείλεται συνήθως στην στρατιωτική τους εκπαίδευση και πορεία, μην μπορώντας να αποδεσμευτούν από αυτή και να προσαρμοστούν στις ανάγκες και την ψυχοσύνθεση ενός λαού αποτυγχάνουν.
Η αλήθεια για εκείνη την περίοδο βρίσκεται κάπου στη μέση, η πλάστιγγα όμως γέρνει προς την αρνητική στάση υπό τα λαϊκά στρώματα.
Ένα όμως είναι το ασφαλές συμπέρασμα ότι οι δικτατορίες συνήθως επιβιώνουν για λίγα χρόνια και οι ηγεσίες τους καταλήγουν στην φυλακή, πράγμα το οποίο είναι κοινότυπο σχεδόν σε όλα τα καθεστώτα αυτά.
Επίσης ένα άλλο συμπέρασμα που βγαίνει από την ιστορική μελέτη είναι ότι τις δικτατορίες ακολουθούν δημοκρατίες με εθνοσωτήρες που είναι σαφέστατα προεπιλεγμένοι σαν τέτοιοι και πέφτουν σαν μάνα εξ ουρανού πάνω στους λαούς που τρέφουν όνειρα και ελπίδες, τα οποία και εκμεταλλεύονται και συνήθως ξεχνούν γρήγορα παρά τις υποσχέσεις τους. Αυτό λοιπόν είναι που δίνει, παρά την καταδίκη των δικτατόρων από τους λαούς, το άλλοθι και την άφεση αμαρτιών σε αυτές. Με λίγα λόγια στην ουσία η συμπεριφορά της πολιτικής και των πολιτικών είναι ο ηθικός αυτουργός της δημιουργίας μιας δικτατορίας.