Παραμυθιών γωνιά: Το δίκιο του τοξοβόλου

Σάββατο, 08 Φεβρουάριος 2020 12:16 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Για θυμήσου καλά μήπως έχεις χαθεί σε δρόμους που καίνε….
Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Μπετίνη Βέτα


Αγαπητέ τοξοβόλε του Συντάγματος, πραγματικά λυπάμαι για τη θέση που βρίσκεσαι. Βέβαια τη διαγωγή κοσμία δε θα τη χρεώσω μόνο σε ’σένα, αλλά κυρίως στην παιδεία που σε γαλούχησε.

Ναι, δεν φταις μόνο εσύ! Εσύ όμως θα πληρώσεις ισόβια αυτό που κάποιοι ονομάζουν έλλειμμα παιδείας ή Δημοκρατίας.

Δε φταις εσύ αν η εξουσία έχει ανάγκη να παράγει διαρκώς βία, για να υπάρχει. Δε φταις ούτε για την κατάντια και το ξεπούλημα της χώρας. Δε φταις που είσαι οργισμένος.

Δε φταις που δε βρήκες άλλους τρόπους να αντιδράσεις. Δεν φταις, που θυσιάζεις τον εαυτό σου στο όνομα της δικαιοσύνης, που θα ήθελες κατά βάθος. Δε φταις, που η παιδεία μας όσο πάει και κατακρεουργείται, σκοπίμως, από τις λεγόμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις.

Δε φταις που τα σχολεία, πάμφτωχων μονίμων αναπληρωτών, παράγουν βία με κάθε τρόπο κάτω από ηλίθιες δικαιολογίες, διαφόρων προϊσταμένων του τύπου: παιδιά είναι. Τι εύκολη και εντελώς ύπουλη απάντηση.

Δε φταις για ανόητες καταλήψεις που άλλοι δικαιολογούν και άλλοι κατακρίνουν.

Δε φταις που ένα κοριτσάκι στο δημοτικό υποχρεώθηκε να γλείψει τουαλέτα και δεν το θεωρούν βία.

Δε φταις για μαχαιρώματα, έκτροπα και καταστροφές που συμβαίνουν στα σχολεία.

Ούτε που υπολειτουργούν, ούτε που οι δάσκαλοί σου δεν έτυχαν εκπαίδευσης από το εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν φταις που οι υπουργοί παιδείας (αναπληρωτές και αυτοί) αγνοούν ηθελημένα τι σημαίνει παιδεία, κοινωνία, μέλλον.

Φταις όμως γιατί με αφορμή εσένα η εξουσία θα ανακαλύψει τρόπους αντιμετώπισης της τρομοκρατίας και όπου αυτή δεν υπάρχει.

Φταις διότι δεν έμαθες τίποτα από προηγούμενους τρομοκράτες. Δεν πέτυχαν τίποτα. Κατάφεραν να λειτουργήσουν ως άλλοθι για περισσότερη κρατική βία και καταστολή. Για φυλακές πιο υψίστης ασφαλείας και καθόλου σωφρονιστικά ιδρύματα.

Δεν φταις που σκέφτηκες να σκοτώσεις αφού κατά τη διάρκεια των όποιων σπουδών σου δεν βρέθηκε ένας να σου μιλήσει με λόγια, κάποιου Νίκου Καρούζου. «Όταν παιδέψεις τώρα δα μια πεταλούδα δεν το βλέπεις αλλά αργότερα κάπου θα πονέσει ο πολιτισμός». Άσε που οι άνθρωποι δεν είναι πεταλούδες και η κάθε ανθρώπινη ζωή έχει ίδια αξία με τη δική σου.

Δεν θα άκουσες ποτέ για έναν Οδυσσέα Ελύτη που θα σου έλεγε ότι «Η ποίηση, που από τη φύση της δεν αρκείται ποτέ στη μία όψη των πραγμάτων έφτασε να είναι στις μέρες μας η μόνη πραγματικά επικίνδυνη για τους εκάστοτε κρατούντες». Ο ίδιος είναι, που θα σου έλεγε ότι  «όπου δεν ακούγεται αηδόνι ακούγεται κοκτέιλ μολότοφ». Αν το ήξερες ίσως να γινόσουν εσύ το αηδόνι.

Ίσως να μην άκουσες αηδόνια ποτέ σου να υμνούν τη ζωή. Ίσως ο κύκλος των χαμένων ποιητών να μη χτύπησε ποτέ το παράθυρό σου για να αδράξεις τη ζωή.

Δεν φταις, που δε μας αφήνουν να ζήσουμε «αδελφωμένοι ξαφνικά μες στην παμμέγιστη αρετή της Τέχνης» όπως θα σε υποψίαζε κάποιος Τάσος Λειβαδίτης.

Ίσως οι δάσκαλοί σου να μη σου είπαν ποτέ ότι «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Ούτε για κάποιον Ανδρέα Κάλβο να μην έχεις ακούσει.

Σίγουρα δε σου έμαθαν τί είναι αρετή και ποιά είναι η μεγαλύτερη.

Δεν φταις εσύ που δε τα ξέρεις όλα αυτά. Ούτε ότι η μεγαλύτερη αρετή είναι η γνώση.

Θα μου πεις, δεν άκουσες ποτέ παραμύθια, παραβολές, παροιμίες. Ούτε για κάποιον Παλαμά θα άκουσες. Κρίμα που δε σε έμαθαν από λαμπρά άρματα. Τότε δε θα πιανόσουν αδιάβαστος. Θα ήξερες ότι «Του λόγου λάμπουν τ’ άρματα τα θριαμβευτικά».

Σκέφτομαι «Πώς το ’φερε η μοίρα και τα χρόνια να μην ακούσεις έναν ποιητή» σαν τον Μάνο Ελευθερίου.

Αν τα σκεφτείς όλα αυτά και κρίνεις σκόπιμο, πες τα και στους άλλους. Έτσι απλά. Σαν παροιμία.

«Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα».

Παιδί μια άρρωστης, αυτοκαταστροφικής κοινωνίας είσαι και εσύ!

Δίκιο έχεις αλλά… φταίμε  και όλοι εμείς που σε αναθρέψαμε δίχως πρότυπα Αγίων, Πατέρων, ποιητών, ηρώων, δασκάλων και σοφών λαϊκών… συνταξιούχων.

 

Υ.Γ. Και «ποιός θα σου φέρει τώρα το ζεστό καρβέλι μες στη νύχτα να ταΐσεις τα όνειρα;» άκουσα να λέει με πόνο «ο Γιάννης Ρίτσος- ποιητής της τελευταίας προ Ανθρώπου εκαντονταετίας».
Παιδί μου!

Δημήτρης Αβούρης 
Αφηγητής παραμυθιών - Ποιητής

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα