Η πορτοκαλάδα!<br> Γράφει ο... Παρατατικός

Είχε ένα τετράδιο μπλε ο Μιχάλης στο ντουλαπάκι του αγροτικού, το «λογιστικό» του. Καταλερωμένο είνʼ αλήθεια, αλλά χωρισμένο με επιμέλεια «Έσοδα – Έξοδα, Να δείνω- Να λαμβάνω, Κέρδοι - Ζιμίες », τίποτα δεν άφηνε να μην το περάσει μέσα κει, με δική του ορθογραφία, με δικούς του κωδικούς, και κατά συνήθεια με τα παρατσούκλια των συναλλασσομένων.
Χωριστά για κάθε χωράφι, για κάθε προϊόν. Με τα στατιστικά του μάλιστα. Τόσο… αύξηση-ελάττωση στην παραγωγή, τόσο  επάνω η ΔΕΗ, τα πετρέλαια, τα φάρμακα, τα λιπάσματα, τα εργατικά,  τόσο κάτω το λάδι και τα πορτοκάλια…
Με τα τελευταία έχει χιλιοβλαστημηθεί ! «Ξυνά» έχει γράψει για επικεφαλίδα στο σχετικό κεφάλαιο της μπλε φυλλάδας και…ξυνά  του βγαίνουν κάτι χρόνια τώρα.
Καθότι  δύο οι εχθροί και ακαταμάχητοι. Ο Θεός με τον παγετό κι ο έμπορος  με το κινητό !  Και να γλιτώσει  από τον πρώτο, θα την βρει από το δεύτερο.  
Ο μεσάζων…του μεσάζοντος. Δουλειά του… ένα κινητό στο χέρι.  Του φιλάς τα χέρια πρώτα να πάρει τα πορτοκάλια κι ύστερα φτύνεις αίμα να πάρεις τα λεφτά.  Το τηλέφωνό του συνεχώς «… δεν είναι διαθέσιμος».    
Μα κι όταν τα πάρεις, ποτέ δεν είναι τα σωστά. Κάτι τόνοι η φύρα -σου λέει-  με τα μικρά και μη εμπορεύσιμα, κάτι μισό κιλό παραπάνω η άδεια κλούβα, κάτι στρογγυλοποιούμε προς τα κάτω το λογαριασμό, ποτέ δεν παίρνεις όσα είχες υπολογίσει.
Η φετινή κατάσταση όμως με το βαλέντσι να πάει και να μη γυρίσει.
Έδωσε το μισό κοψοχρονιά  έντεκα λεπτά και το άλλο…πάνω στα δέντρα. Ο έμπορος όλο…«από βδομάδα θα τα κόψουμε», ώσπου μια μέρα... « τέρμα η εξαγωγή, τι να σου κάνω, στη χυμοποίηση με πέντε λεπτά, άμα θέλεις».
Στην αναμονή ο Μιχάλης.  Ράντισε και ξαναράντισε να μην του πέσουν και τα χάσει, έβρισε και ξανάβρισε «το κωλοκράτος και τους αρμόδιους υπουργούς», σκέφτηκε μετά «ποιο κράτος και ποιους υπουργούς έτσι όπως γίναμε κάτι μήνες τώρα…», είδε και τα γειτονικά περιβόλια απούλητα ομοίως και ταʼ βαλε πρώτα με την Ευρώπη κι ύστερα με τη γυναίκα του που ήθελε και εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη με γκρουπ !
Άλλος τουʼριξε  την ιδέα… με τις καφετέριες. Δεκαπέντε λεπτά και ντούκου. Προκειμένου «στο Χυμό» με πέντε…δεν πάει στην οργή, ό,τι  σπρώξουμε καλό είναι.
Και «σπρώξαμε»… Κάτι σε ξενοδοχεία, κάτι σε καφετέριες , κάτι σε καντίνες,
έγιναν οι  επαφές , κλείστηκαν οι …συμφωνίες, παράδοση στην έδρα τους ο Μιχάλης, μπήκε σε κίνηση και το τετράδιο με καινούργια σελίδα – πελατολόγιο και με τίτλο «Βαλέτζη –Μαγαζιά».
Η Κυριακή, ημέρα του Κυρίου μέχρι το μεσημέρι και ημέρα… της κυρίας από το απόγευμα και μετά. Και της κόρης να  συμπληρώσουμε, διότι κατά συνήθειαν τας Κυριακάς και εορτάς κάπου…στα πέριξ θα ξεβγεί η τριμελής οικογένεια του Μιχάλη.
Μόνο που τώρα δε θα πιούμε όπου κι όπου τον καφέ. Έχουμε τους …πελάτες μας.  Η αρχή της αμοιβαιότητας που λέμε. Σήμερα στον ένα, αύριο στον άλλο.
Του Αγίου Πνεύματος, ο προορισμός παραθαλάσσιος. Καλό το μαγαζί, με σταθερή κατανάλωση τέσσερις κλούβες τη βδομάδα, «κάνουμε τη βόλτα μας, τους πάμε και την παραγγελία, πίνουμε και τους καφέδες μας τουριστικά…».    
Μπροστά στο δικάμπινο το ζεύγος, πίσω η κόρη, παραπίσω στην καρότσα οι κλούβες με τα πορτοκάλια κι επειδή…μπροστά σου, ο μη γένοιτο, καμιά φορά η Εφορία, τα παραστατικά του ο Μιχάλης μαζί πάντα στο ντουλάπι του αμαξιού,  «λιανικής … και με το νόμο».
Ξεφόρτωσε το εμπόρευμα, χρέωσε στο τετράδιο… 4 κλούβες Χ 20 κιλά εκάστη Χ 15 λεπτά το κιλό = 12 ΕΥΡΩ , «ούτε η βενζίνη που λέει ο λόγος, αλλά και τι να κάνεις», πιάσανε τραπέζι και  παραγγείλανε  τους φραπέδες. Ο μπαμπάς και η μαμά βεβαίως.
Διότι η θυγατέρα μετʼεπιμονής… «πορτοκαλάδα!» Πού της ήρθε τώρα… Αφού στο σπίτι , ούτε να την ακούσει. Έλα μου ντε! Είδε η εφτάχρονη δυο πιτσιρίκια στο απέναντι τραπέζι  να ρουφάνε με τα χρωματιστά καλαμάκια το χυμό από …τα παράξενα ποτήρια και ζήλεψε.
Να την έπινε τουλάχιστον… Εκεί έμεινε ανέγγιχτη σχεδόν.
- Πιες τη  λοιπόν, θα την πληρώσουμε, δεν είναι τζάμπα, γκρίνιαξε ο Μιχάλης.
Και λες και κάτι θυμήθηκε, άπλωσε το χέρι , έπιασε την τυλιγμένη  απόδειξη μέσα από το σφηνάκι και την κοίταξε λοξά.
Τοʼ γραφε καθαρά πρώτο – πρώτο : « Χυμός… Ε 4,50 ».
Για το διάολο πεσκέσι! ( 15 λεπτά Χ 20 κιλά η κλούβα = 3 Ευρώ!!). Μιάμιση κλούβα δηλαδή, όσο μια πορτοκαλάδα!! Φαντάσου να ταʼ δινε στη Χυμοποίηση με 5 λεπτά. Ένα ευρώ η κλούβα! Κοντά  πέντε κλούβες πορτοκάλια για να πληρώσει μια πορτοκαλάδα!!
«Πάει…. ξεφτιλίστηκε το πορτοκάλι. Γιατί το λάδι; Τέρμα…ο αγρότης! Τόσο…το φυτικό κεφάλαιο, τόσο η γεώτρηση,  τόσο τα ετήσια έξοδα καλλιέργειας και συγκομιδής, τόσο η προσωπική του εργασία, τόσο οι ζημιές, τόσο…τόσο… ίσα βάρκα ίσα πανιά».  Μαύρες σκέψεις ο Μιχάλης. Και μετά τις μαύρες,  οι ανάποδες (στροφές).
Μόλις μπήκανε στʼαμάξι, η φωνή του υποψηφίου από το ράδιο (βαλτός ήταν;) του τρύπησε τʼ αυτί. «Στις πρώτες μας προτεραιότητες, ο Έλληνας αγρότης…».
Άρπαξε από το ντουλαπάκι το τετράδιο, πλεύρισε τον πρώτο κάδο απορριμμάτων και το πέταξε μέσα, μετά βλασφημίας ψιθυριστής.
Πάτησε ύστερα με νεύρο  το γκάζι κι έβγαλε το άχτι του μεγαλοφώνως:
- Δεν ψηφίζω κανένα κερατά !!



















Είχε ένα τετράδιο μπλε ο Μιχάλης στο ντουλαπάκι του αγροτικού, το «λογιστικό» του. Καταλερωμένο είνʼ αλήθεια, αλλά χωρισμένο με επιμέλεια «Έσοδα – Έξοδα, Να δείνω- Να λαμβάνω, Κέρδοι - Ζιμίες », τίποτα δεν άφηνε να μην το περάσει μέσα κει, με δική του ορθογραφία, με δικούς του κωδικούς, και κατά συνήθεια με τα παρατσούκλια των συναλλασσομένων.
Χωριστά για κάθε χωράφι, για κάθε προϊόν. Με τα στατιστικά του μάλιστα. Τόσο… αύξηση-ελάττωση στην παραγωγή, τόσο  επάνω η ΔΕΗ, τα πετρέλαια, τα φάρμακα, τα λιπάσματα, τα εργατικά,  τόσο κάτω το λάδι και τα πορτοκάλια…
Με τα τελευταία έχει χιλιοβλαστημηθεί ! «Ξυνά» έχει γράψει για επικεφαλίδα στο σχετικό κεφάλαιο της μπλε φυλλάδας και…ξυνά  του βγαίνουν κάτι χρόνια τώρα.
Καθότι  δύο οι εχθροί και ακαταμάχητοι. Ο Θεός με τον παγετό κι ο έμπορος  με το κινητό !  Και να γλιτώσει  από τον πρώτο, θα την βρει από το δεύτερο.  
Ο μεσάζων…του μεσάζοντος. Δουλειά του… ένα κινητό στο χέρι.  Του φιλάς τα χέρια πρώτα να πάρει τα πορτοκάλια κι ύστερα φτύνεις αίμα να πάρεις τα λεφτά.  Το τηλέφωνό του συνεχώς «… δεν είναι διαθέσιμος».    
Μα κι όταν τα πάρεις, ποτέ δεν είναι τα σωστά. Κάτι τόνοι η φύρα -σου λέει-  με τα μικρά και μη εμπορεύσιμα, κάτι μισό κιλό παραπάνω η άδεια κλούβα, κάτι στρογγυλοποιούμε προς τα κάτω το λογαριασμό, ποτέ δεν παίρνεις όσα είχες υπολογίσει.
Η φετινή κατάσταση όμως με το βαλέντσι να πάει και να μη γυρίσει.
Έδωσε το μισό κοψοχρονιά  έντεκα λεπτά και το άλλο…πάνω στα δέντρα. Ο έμπορος όλο…«από βδομάδα θα τα κόψουμε», ώσπου μια μέρα... « τέρμα η εξαγωγή, τι να σου κάνω, στη χυμοποίηση με πέντε λεπτά, άμα θέλεις».
Στην αναμονή ο Μιχάλης.  Ράντισε και ξαναράντισε να μην του πέσουν και τα χάσει, έβρισε και ξανάβρισε «το κωλοκράτος και τους αρμόδιους υπουργούς», σκέφτηκε μετά «ποιο κράτος και ποιους υπουργούς έτσι όπως γίναμε κάτι μήνες τώρα…», είδε και τα γειτονικά περιβόλια απούλητα ομοίως και ταʼ βαλε πρώτα με την Ευρώπη κι ύστερα με τη γυναίκα του που ήθελε και εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη με γκρουπ !
Άλλος τουʼριξε  την ιδέα… με τις καφετέριες. Δεκαπέντε λεπτά και ντούκου. Προκειμένου «στο Χυμό» με πέντε…δεν πάει στην οργή, ό,τι  σπρώξουμε καλό είναι.
Και «σπρώξαμε»… Κάτι σε ξενοδοχεία, κάτι σε καφετέριες , κάτι σε καντίνες,
έγιναν οι  επαφές , κλείστηκαν οι …συμφωνίες, παράδοση στην έδρα τους ο Μιχάλης, μπήκε σε κίνηση και το τετράδιο με καινούργια σελίδα – πελατολόγιο και με τίτλο «Βαλέτζη –Μαγαζιά».
Η Κυριακή, ημέρα του Κυρίου μέχρι το μεσημέρι και ημέρα… της κυρίας από το απόγευμα και μετά. Και της κόρης να  συμπληρώσουμε, διότι κατά συνήθειαν τας Κυριακάς και εορτάς κάπου…στα πέριξ θα ξεβγεί η τριμελής οικογένεια του Μιχάλη.
Μόνο που τώρα δε θα πιούμε όπου κι όπου τον καφέ. Έχουμε τους …πελάτες μας.  Η αρχή της αμοιβαιότητας που λέμε. Σήμερα στον ένα, αύριο στον άλλο.
Του Αγίου Πνεύματος, ο προορισμός παραθαλάσσιος. Καλό το μαγαζί, με σταθερή κατανάλωση τέσσερις κλούβες τη βδομάδα, «κάνουμε τη βόλτα μας, τους πάμε και την παραγγελία, πίνουμε και τους καφέδες μας τουριστικά…».    
Μπροστά στο δικάμπινο το ζεύγος, πίσω η κόρη, παραπίσω στην καρότσα οι κλούβες με τα πορτοκάλια κι επειδή…μπροστά σου, ο μη γένοιτο, καμιά φορά η Εφορία, τα παραστατικά του ο Μιχάλης μαζί πάντα στο ντουλάπι του αμαξιού,  «λιανικής … και με το νόμο».
Ξεφόρτωσε το εμπόρευμα, χρέωσε στο τετράδιο… 4 κλούβες Χ 20 κιλά εκάστη Χ 15 λεπτά το κιλό = 12 ΕΥΡΩ , «ούτε η βενζίνη που λέει ο λόγος, αλλά και τι να κάνεις», πιάσανε τραπέζι και  παραγγείλανε  τους φραπέδες. Ο μπαμπάς και η μαμά βεβαίως.
Διότι η θυγατέρα μετʼεπιμονής… «πορτοκαλάδα!» Πού της ήρθε τώρα… Αφού στο σπίτι , ούτε να την ακούσει. Έλα μου ντε! Είδε η εφτάχρονη δυο πιτσιρίκια στο απέναντι τραπέζι  να ρουφάνε με τα χρωματιστά καλαμάκια το χυμό από …τα παράξενα ποτήρια και ζήλεψε.
Να την έπινε τουλάχιστον… Εκεί έμεινε ανέγγιχτη σχεδόν.
- Πιες τη  λοιπόν, θα την πληρώσουμε, δεν είναι τζάμπα, γκρίνιαξε ο Μιχάλης.
Και λες και κάτι θυμήθηκε, άπλωσε το χέρι , έπιασε την τυλιγμένη  απόδειξη μέσα από το σφηνάκι και την κοίταξε λοξά.
Τοʼ γραφε καθαρά πρώτο – πρώτο : « Χυμός… Ε 4,50 ».
Για το διάολο πεσκέσι! ( 15 λεπτά Χ 20 κιλά η κλούβα = 3 Ευρώ!!). Μιάμιση κλούβα δηλαδή, όσο μια πορτοκαλάδα!! Φαντάσου να ταʼ δινε στη Χυμοποίηση με 5 λεπτά. Ένα ευρώ η κλούβα! Κοντά  πέντε κλούβες πορτοκάλια για να πληρώσει μια πορτοκαλάδα!!
«Πάει…. ξεφτιλίστηκε το πορτοκάλι. Γιατί το λάδι; Τέρμα…ο αγρότης! Τόσο…το φυτικό κεφάλαιο, τόσο η γεώτρηση,  τόσο τα ετήσια έξοδα καλλιέργειας και συγκομιδής, τόσο η προσωπική του εργασία, τόσο οι ζημιές, τόσο…τόσο… ίσα βάρκα ίσα πανιά».  Μαύρες σκέψεις ο Μιχάλης. Και μετά τις μαύρες,  οι ανάποδες (στροφές).
Μόλις μπήκανε στʼαμάξι, η φωνή του υποψηφίου από το ράδιο (βαλτός ήταν;) του τρύπησε τʼ αυτί. «Στις πρώτες μας προτεραιότητες, ο Έλληνας αγρότης…».
Άρπαξε από το ντουλαπάκι το τετράδιο, πλεύρισε τον πρώτο κάδο απορριμμάτων και το πέταξε μέσα, μετά βλασφημίας ψιθυριστής.
Πάτησε ύστερα με νεύρο  το γκάζι κι έβγαλε το άχτι του μεγαλοφώνως:
- Δεν ψηφίζω κανένα κερατά !!