Παρακολουθώ καθημερινά την δημόσια ζωή, τα επιχειρήματα, τους διαλόγους και πού καταλήγω; Σε μια μόνιμη αμηχανία. Παρατηρώ έναν κόσμο που δεν με αφορά, που με θλίβει. Δεν έχει καν νόημα να τους ακούω ή να τους βλέπω, χάνω τον χρόνο μου.

Δεν μπορώ ν’ ανεχθώ το χαμηλό επίπεδό τους, που έχει δημιουργήσει έναν δικό τους πλασματικό κόσμο. Έναν κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τις ζωές μας και τη δική μας καθημερινότητα. Έναν ψεύτικο κόσμο που κινούνται μόνο αυτοί, ψευδόμενοι, υβριζόμενοι και ψευδόμενοι μεταξύ τους. Μόνη τους ανταμοιβή η αποδοχή των ψεμάτων τους στον οχετό του διαδικτύου από πολίτες - κομματικούς σκλάβους. Και τιμωρία τους η αποχή των πολιτών είτε από τις κάλπες είτε από τα κόμματά τους. Έχουν 4% και μιλούν λες και εκπροσωπούν το 96% που τους απορρίπτει.

Λείπουν τα πάντα στον δικό τους κόσμο. Δεν λείπει μόνο η αλήθεια. Λείπουν αρετές όπως η ειλικρίνεια, το θάρρος, η τιμιότητα. Οι άνθρωποι ψεύδονται από το πρωί μέχρι το βράδυ. Δημιουργούν τεχνητές εντάσεις, ψευδή διλλήματα και ανύπαρκτες κατηγορίες, ώστε να επιτίθενται στον πολιτικό αντίπαλο ή να υποκρίνονται ότι εκπροσωπούν το καλό μας.

Γνωρίζω ότι έτσι περιγράφεται η παρακμή, μέσα από τη λεκτική και πρακτική ευτέλεια. Όμως, αυτή ακριβώς η ευτέλεια λόγου και πράξεων στη δημόσια ζωή δίνει και μια ευκαιρία ν’ αναδειχθούν φωτεινοί άνθρωποι που μπορούν να ξεχωρίσουν και να τους αποδεχθούμε.

Υπάρχουν και στον παράλληλο, ψεύτικο, υποκριτικό τους κόσμο τέτοιοι πολιτικοί. Άνθρωποι με κύρος, ικανότητες και καλές προθέσεις. Πώς να μπορέσουν, όμως, να διακριθούν απέναντι σε όσους εκπροσωπούν την αναίδεια και την κομματική δουλεία; Με τη βοήθεια των παρακμιακών τηλεοπτικών μέσων ο πλασματικός τους κόσμος, τα ψέματα, η ύβρις κατά της κοινής νοημοσύνης υπερτερούν. Οι τίμιες φωνές λοιδορούνται.

Βλέπετε, κανείς από όσους εκπροσωπούν τον ψεύτικο, πλασματικό τους κόσμο, δεν έχει τα κότσια να επιλέξει τον δρόμο της αρετής και να υπερασπιστεί τον δικό μας κόσμο.