Δυσαρέσκεια και αντιδράσεις σε μέρος της τοπικής κοινωνίας προκάλεσαν φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας από το Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης, την επομένη της πανηγυρικής ολοκλήρωσης του 44ου Σπάρταθλον. Όπως αποτυπώνουν τα στιγμιότυπα και υποστηρίζουν μαρτυρίες, αθλητές και μέλη ξένων αποστολών συγκεντρώθηκαν στις εγκαταστάσεις για την καθιερωμένη αποθεραπεία και προετοιμασία λίγο πριν αναχωρήσουν για την Αθήνα. Ωστόσο, τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τη διάρκεια της σύναξης ήγειραν ερωτήματα για τον την ευπρέπεια και τον σεβασμό του χώρου, ο οποίος βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με την Αρχαία Σπάρτη και τον ανδριάντα του Λεωνίδα.
Οι «ανάλαφρες» αμφιέσεις
Πληροφορίες αναφέρουν πως πρόκειται για ένα ιδιότυπο «εθιμοτυπικό» αλλοδαπών Σπαρταθλητών την επαύριο του υπερμαραθωνίου, το οποίο -όπως αναφέρθηκε στον «ΛΤ»- επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Ωστόσο, οι εικόνες ατόμων με «ανάλαφρη» έως αμφιλεγόμενη αμφίεση (όπως εσώρουχα, αξεσουάρ και ρούχα που παρέπεμπαν σε ιδιαίτερα θεάματα), προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση και καυστικά σχόλια. Αν κι ορισμένοι -που θέλησαν να δικαιολογήσουν τις σκηνές αυτές- επικαλέστηκαν την αρχαιοελληνική γυμνική παράδοση των αγώνων, η σύγχρονη πραγματικότητα και η σοβαρότητα του χώρου επιβάλλουν όρια.
Το φωτογραφικό υλικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πυροδότησε επικριτικά σχόλια από μερίδα πολιτών. Δημότες στηλιτεύουν την εικόνα που παρουσίασε το στάδιο, κάνοντας λόγο για «εξευτελισμό της πόλης». Παράλληλα, υπογραμμίζουν ότι, παρά τον οφειλόμενο σεβασμό στην υπεράνθρωπη προσπάθεια των αθλητών, η παρουσία ατόμων με τέτοια περιβολή σε δημόσιο χώρο συνιστά παραβίαση του μέτρου, της κοσμιότητας και του σεβασμού. Όπως επισημαίνουν κάποιοι, η επίκληση της αρχαιοελληνικής παράδοσης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για εικόνες που προσβάλλουν την αισθητική.
Κεραμιδάς: «Όχι, αυτή δεν είναι
η εικόνα που αξίζει στη Σπάρτη»
Στο ίδιο μήκος κύματος, ιδιαίτερα δηκτική ήταν η τοποθέτηση του συμβούλου επικοινωνίας και στρατηγικής, Γιώργου Κεραμιδά, ο οποίος σε ανάρτησή του σημείωσε: «Με αφορμή όσα είδαμε στο Δημοτικό Στάδιο Σπάρτης, τις δημοσιεύσεις συμπολιτών μας και την ταχύτητα με την οποία οι συγκεκριμένες εικόνες ταξίδεψαν μέσω των κοινωνικών δικτύων σε ολόκληρο τον κόσμο, αποκτώντας χιλιάδες προβολές, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω μια προσωπική άποψη.
Σέβομαι το Σπάρταθλον, τους αθλητές του και την παράδοση που έχει δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια. Σέβομαι, επίσης, κάθε διαφορετική άποψη. Όμως, οι εικόνες που είδαμε είναι απαράδεκτες για τη Σπάρτη που γνωρίζουμε, τη Σπάρτη της ιστορίας, του πολιτισμού και των διαχρονικών αξιών της. Πολύ περισσότερο όταν εκτυλίσσονται λίγα μόλις μέτρα από το άγαλμα του Βασιλιά Λεωνίδα, υπό το βλέμμα του.
Το διαφορετικό δεν είναι από μόνο του κατακριτέο. Δεν σημαίνει, όμως, ότι κάθε τι διαφορετικό είναι και ηθικά αποδεκτό, κατάλληλο ή επιτρεπτό σε κάθε χώρο και κάθε περίσταση!
Και το ζήτημα δεν είναι μόνο να καταδικάσουμε μια εικόνα. Είναι να αναρωτηθούμε ποια πρότυπα και ποια μηνύματα θέλουμε να μεταφέρουμε στα παιδιά μας. Έχουμε όλοι ευθύνη να τα προστατεύουμε και να τους δείχνουμε ότι η ελευθερία και η διαφορετικότητα μπορούν να συνυπάρχουν με τον σεβασμό, το μέτρο και τους κανόνες.
Ζούμε στη σύγχρονη εποχή και η Σπάρτη ασφαλώς δεν μπορεί να μένει εγκλωβισμένη στο παρελθόν. Οφείλει να είναι ανοιχτή, εξωστρεφής και σύγχρονη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνά την ιστορία της ή να αποδυναμώνει τις αξίες και τα διαχρονικά χαρακτηριστικά που την ξεχωρίζουν. Έχουμε ευθύνη απέναντι στην ιστορία που παραλάβαμε, αλλά κυρίως απέναντι στη νέα γενιά που θα παραλάβει τη Σπάρτη από εμάς. Το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψουμε στο χθες, αλλά να χτίσουμε το αύριο χωρίς να χάσουμε την ταυτότητά μας.
Αυτό που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι και η στάση της Δημοτικής Αρχής. Όταν σε έναν δημοτικό χώρο δημιουργούνται τέτοιες εικόνες, γεννάται εύλογα το ερώτημα αν υπάρχει η στοιχειώδης μέριμνα για έλεγχο και πρόληψη τέτοιων καταστάσεων ή αν απλώς αφήνουμε τα γεγονότα να εξελίσσονται χωρίς ουσιαστική παρέμβαση.
Η Σπάρτη χρειάζεται εξωστρέφεια. Χρειάζεται μεγάλες διοργανώσεις. Χρειάζεται να βρίσκεται στο επίκεντρο. Χρειάζεται, όμως, και σεβασμό στην ιστορία της, στον πολιτισμό της και στις αξίες που θέλουμε να μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές. Γιατί δεν αρκεί να ρωτάμε τι επιτρέπεται. Οφείλουμε να αναρωτιόμαστε και τι αξίζει να επιτρέπεται…!».
Άλλο η ελευθερία, άλλο ο ευτελισμός
Η Σπάρτη έχει αποδείξει διαχρονικά ότι είναι μια πόλη φιλόξενη, ανοιχτή στον κόσμο και έτοιμη να αγκαλιάσει κάθε αθλητή, ανεξαρτήτως εθνικότητας, κουλτούρας ή ιδιοσυγκρασίας. Η κριτική υπερβαίνει τον χαρακτήρα αγκυλώσεων, συντηρητικών απόψεων και στερεοτύπων ή διακρίσεων. Άλλο, όμως, η αποδοχή της «διαφορετικότητας», της μορφής έκφρασης και ο σεβασμός στην ελευθερία, κι άλλο η ανοχή στον ευτελισμό και την άκομψη μεταχείριση δημόσιων και ιστορικών χώρων. Η εξωστρέφεια και η αλληλεπίδραση αποκτούν πραγματικό νόημα όταν συμβαδίζουν με το μέτρο, τους κανόνες και τον σεβασμό προς την ιστορική ταυτότητα ενός τόπου. Οι αρμόδιοι οφείλουν να θέσουν αυτά τα υγιή όρια, ώστε η Σπάρτη να παραμείνει ένας διεθνής, σύγχρονος, μα και σεβαστός προορισμός.
