Υπάρχουν λέξεις και τοπωνύμια που κουβαλούν τέτοιο ιστορικό και συμβολικό φορτίο, που η χρήση τους απαιτεί σεβασμό, αν όχι δέος. Η λέξη «Σπάρτη» είναι μία από αυτές. Δεν είναι άλλο ένα γεωγραφικό σημείο στον χάρτη, ούτε ένας συμβατικός τουριστικός προορισμός, αλλά ένα παγκόσμιο πλέγμα αξιών. Γι’ αυτό και η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης να ζητήσει νομοθετική απαγόρευση της χρήσης του ονόματός της από πολιτικά κόμματα, συνιστά πράξη αυτοπροστασίας απέναντι σε ένα φαινόμενο που, από τις εθνικές εκλογές του ‘23, προκαλεί αμηχανία, οργή και μια αίσθηση σφετερισμού ταυτότητας στην τοπική κοινωνία.
Το ζήτημα που έθεσε με εμπεριστατωμένη εισήγηση η Τασία Κανελλοπούλου και η ομόφωνη απόφαση του σώματος για αποστολή ψηφίσματος στη Βουλή και στου αρχηγούς κομμάτων, αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής ηθικής. Μπορεί μια πόλη, ένα διαχρονικό και οικουμενικό σύμβολο να γίνεται «μαρκίζα» και «λάφυρο» ενός κομματικού σχηματισμού;
«Τα κόμματα οφείλουν να εκφράζονται με προτάσεις, ιδέες και αξίες και να μην ταυτίζονται με τοπωνύμια, κυρίως με τη Σπάρτη που έχει ιδιαίτερη ιστορική και συμβολική φόρτιση. Η χρήση ονομάτων πόλεων δημιουργεί εντύπωση συγκεκριμένης ταύτισης και μπορεί να οδηγήσει σε παρερμηνείες», τόνισε η Ντία Τζανετέα. Ο Βαγγέλης Βαλιώτης επεσήμανε ότι «ο Δ. Σπάρτης πρέπει να πάρει θέση και να ζητήσει να μην υπάρχουν ονόματα κομμάτων με ιστορικά τοπωνύμια και να προωθηθεί νομοθετική ρύθμιση ώστε να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα». Ο Πέτρος Δούκας αντέτεινε: «Η δημοκρατία δεν είναι α λα καρτ, δεν μπορούμε να νομιμοποιούμε ό,τι μας αρέσει και να θέτουμε εκτός νόμου ό,τι δεν μας αρέσει. Εφόσον ο Άρειος Πάγος έχει εγκρίνει την ονομασία, αναδρομική αφαίρεση δεν πρόκειται να υπάρξει. Το όνομα Σπάρτη δεν είναι κατοχυρωμένο, υπάρχουν 20 πόλεις στην Αμερική, 15 ποδοσφαιρικές ομάδες κλπ με αυτό το όνομα. Αν και η πρόταση πιθανότατα δεν θα γίνει αποδεκτή, καλό είναι να φανεί η θέση του δήμου». Πάντως, ο τ. δήμαρχος συντάχθηκε με την τοποθέτηση του πρόεδρου Στέφανου Βρεττάκου. Ο τελευταίος συμφώνησε με την εισήγηση Κανελλοπούλου, αλλά με ουσιώδεις διαφοροποιήσεις. Συναινεί δηλαδή στην προσθήκη ξεχωριστού εδαφίου που να απαγορεύει ρητά τη χρήση τοπωνυμίων δηλωτικών εθνικότητας, καταγωγής, δημοτικότητας και των παραγώγων τους, αλλά διαφωνεί με την αναδρομικότητα, εφόσον το Σύνταγμα απαγορεύει ρητά αναδρομική ισχύ των νόμων.
Όπως παρατήρησε εύστοχα ο δήμαρχος Μιχάλης Βακαλόπουλος, το όνομα της Σπάρτης «ενώνει και δεν διχάζει», ενώ σημείωσε ότι το ιδανικό θα ήταν να έχει ο δήμος τον τελικό λόγο στη χρήση του ονόματος, αν και αναγνώρισε ότι αυτό δεν είναι εφικτό.
Η Βουλή και ο Άρειος Πάγος έχουν πλέον το «μπαλάκι» στο δικό τους γήπεδο. Η νομοθετική ρύθμιση που ζητά ο Δ. Σπάρτης είναι το ελάχιστο για να αποκατασταθεί η «τάξη» και να παύσει η ταυτοτική καπηλεία. Γιατί η ιστορία της Σπάρτης γράφτηκε με αίμα και ήθος, όχι με ψηφοθηρικά τρικ. Και (η Σπάρτη) παραείναι «μεγάλη» για να χωρέσει σε μια κάλπη…
