Μια ακόμη δυσμενής εξέλιξη καταγράφεται στην πολύπαθη υπόθεση της ανάπλασης της Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, με το Τεχνικό Συμβούλιο Δημοσίων Έργων της Περιφέρειας Πελοποννήσου να γνωμοδοτεί ομόφωνα υπέρ της ένστασης της αναδόχου εταιρείας ΔΟΜΗΚΑΤ κατά της απόφασης του Δήμου Σπάρτης για την παραλαβή του έργου.
Η γνωμοδότηση, που εκδόθηκε στις 22 Οκτωβρίου και περιήλθε στον Δήμο στις 5 Νοεμβρίου, δημιουργεί νέα δεδομένα στην οικονομική εκκαθάριση της εργολαβίας, καθώς αμφισβητεί την αιτιολόγηση των περικοπών που είχαν επιβληθεί σε βάρος του αναδόχου. Εφόσον η ένσταση γίνει δεκτή με την οριστική απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ο Δήμος θα κληθεί να αναθεωρήσει τις περικοπές που είχαν επιβληθεί σε βάρος της εταιρείας, με το ενδεχόμενο να επιβαρυνθεί με πρόσθετες οικονομικές υποχρεώσεις, πολλών χιλιάδων ευρώ.
Συγκεκριμένα, το Τεχνικό Συμβούλιο έκρινε ότι δεν αιτιολογήθηκαν επαρκώς οι πλημμέλειες που διαπιστώθηκαν από την Επιτροπή Παραλαβής, ως προς τη σύνδεσή τους με την προσήκουσα ή μη, εκτέλεση του έργου. Παράλληλα, διαπίστωσε έλλειψη αιτιολόγησης για την περικοπή αφανών εργασιών, δηλαδή εργασιών που δεν είναι πλέον ορατές μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής.
Η γνωμοδότηση δεν αποφαίνεται συνολικά για την ποιότητα του έργου, αναδεικνύει όμως ουσιαστικές αδυναμίες στην τεκμηρίωση των αποφάσεων του Δήμου.
Μια εργολαβία που εξελίχθηκε
σε διαρκή εκκρεμότητα
Η ανάπλαση της κεντρικής λεωφόρου της Σπάρτης, ένα έργο που επρόκειτο να αλλάξει την εικόνα της πόλης, εξελίχθηκε σε μια μακρόχρονη περιπέτεια, με καθυστερήσεις, διακοπή εργασιών, αντιπαραθέσεις και διοικητικές προσφυγές.
Η εργολαβία οδηγήθηκε τελικά στη διαδικασία έκπτωσης της αναδόχου εταιρείας, με την Αποκεντρωμένη Διοίκηση να απορρίπτει, τον Μάρτιο του 2025, την ένσταση του αναδόχου κατά της έκπτωσής του.
Ακολούθησε από τον Δήμο Σπάρτης η διαδικασία καταγραφής των εργασιών που είχαν έως εκείνη τη στιγμή εκτελεστεί. Στις 23 Ιουνίου 2026, η Δημοτική Επιτροπή ενέκρινε, με την απόφαση 220/2026, το σχετικό πρωτόκολλο παραλαβής. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Ιουλίου, η ανάδοχος εταιρεία υπέβαλε ένσταση κατά της απόφασης επί της οποίας το Τεχνικό Συμβούλιο γνωμοδότησε υπέρ της αποδοχής της.
Έτσι, ακόμη και μετά την έκπτωση του εργολάβου, η υπόθεση εξακολουθεί να δημιουργεί διοικητικές εκκρεμότητες, νομικές αντιπαραθέσεις και τον κίνδυνο νέων οικονομικών επιβαρύνσεων για τα ταμεία του δήμου.
Η ευθύνη για τον συντονισμό
των υπηρεσιών
Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί αποκλειστικά ένα τεχνικό ή υπηρεσιακό ζήτημα, αλλά υπογραμμίζει την ευθύνη της δημοτικής αρχής και ιδιαίτερα της αρμόδιας Αντιδημαρχίας Τεχνικών Υπηρεσιών, η οποία οφείλει να μεριμνά για την εποπτεία, τον συντονισμό και την υποστήριξη των υπηρεσιών, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια τόσο σύνθετη και νομικά απαιτητική υπόθεση.
Ο Δήμος Σπάρτης διαθέτει έμπειρους και άρτια καταρτισμένους τεχνικούς υπαλλήλους, οι οποίοι καλούνται να διαχειριστούν μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, με τεχνικές, διοικητικές και νομικές προεκτάσεις. Η επιστημονική τους επάρκεια, ωστόσο, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ευθύνη της διοίκησης ούτε την ανάγκη εξειδικευμένης νομικής συνδρομής.
Το ζήτημα, επομένως, δεν περιορίζεται στο κατά πόσο οι υπηρεσίες ανταποκρίθηκαν στις υποχρεώσεις τους. Αφορά πρωτίστως τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες κλήθηκαν να λειτουργήσουν και το κατά πόσο η πολιτική ηγεσία εξασφάλισε την αναγκαία καθοδήγηση και υποστήριξη, ώστε να μη βρεθούν εκτεθειμένες απέναντι σε μια τόσο περίπλοκη διαδικασία.
Ακριβές νομικές υπηρεσίες,
αναπάντητα ερωτήματα
Η διάσταση αυτή αποκτά επιπλέον ενδιαφέρον αν ληφθούν υπόψη οι δαπάνες που έχει εγκρίνει ο Δήμος Σπάρτης για εξωτερική νομική υποστήριξη.
Τον Σεπτέμβριο του 2026, το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε πρόσθετη αμοιβή ύψους 12.400 ευρώ για 100 επιπλέον ώρες νομικής υποστήριξης από εξειδικευμένο δικηγορικό γραφείο της Αθήνας (ΑΔΑ: 68ΦΤΩ1Ν-ΚΩΛ), για υποθέσεις μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η ανάπλαση του κέντρου της Σπάρτης. Κατά τη σχετική συνεδρίαση, η αντιπολίτευση είχε επισημάνει ότι ο Δήμος είχε ήδη καταβάλει περίπου 36.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, για προηγούμενη νομική υποστήριξη από τον ίδιο δικηγόρο, αμφισβητώντας τη σκοπιμότητα της πρόσθετης δαπάνης χωρίς σαφή ενημέρωση για τα μέχρι τότε αποτελέσματα.
Με δεδομένα αυτά τα ποσά, η δημοτική αρχή οφείλει να αποσαφηνίσει ποια ακριβώς ήταν η συμβολή των εξειδικευμένων στα δημόσια έργα δικηγόρων στη συγκεκριμένη υπόθεση. Κατά πόσο συμμετείχαν στον έλεγχο των διοικητικών πράξεων, επισήμαναν ενδεχόμενες νομικές αδυναμίες και παρείχαν καθοδήγηση στους τεχνικούς υπαλλήλους κατά την αντιμετώπιση της ένστασης του αναδόχου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο πρακτικό του Τεχνικού Συμβουλίου καταγράφεται η παρουσία δύο εκπροσώπων της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου χωρίς νομική εκπροσώπηση, ενώ από την πλευρά του αναδόχου παρέστη και πληρεξούσιος δικηγόρος.
Η ώρα της πολιτικής ευθύνης
Η υπόθεση της Παλαιολόγου έχει εξελιχθεί σε μια διαρκή δοκιμασία για τον Δήμο Σπάρτης, με μακροχρόνιες συνέπειες στην καθημερινότητα της πόλης, στη διαχείριση των δημοτικών πόρων και στην αξιοπιστία της δημοτικής αρχής.
Η νέα εξέλιξη προστίθεται σε μια μακρά ακολουθία καθυστερήσεων, αστοχιών και διοικητικών εμπλοκών. Η οριστική διευθέτηση της εργολαβίας δεν μπορεί να παραμένει μια εκκρεμότητα που μεταφέρεται από υπηρεσία σε υπηρεσία και από απόφαση σε απόφαση, χωρίς να διαφαίνεται η κατάληξή της.
Η διοίκηση ενός Δήμου, άλλωστε, δεν εξαντλείται στην ανάθεση αρμοδιοτήτων ή στην έγκριση δαπανών. Προϋποθέτει την ανάληψη της ευθύνης για τις συνέπειες των επιλογών της. Και η Παλαιολόγου αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόστασης που μπορεί να χωρίζει την άσκηση της εξουσίας από την ουσιαστική ανάληψη αυτής της ευθύνης.
