H Christina Anid είναι αυτοδίδακτη Γαλλίδα εικαστικός με καταγωγή από τον Λίβανο, την Ελλάδα και την Ουγγαρία. Μεγάλωσε στο Παρίσι και σπούδασε γαλλική φιλολογία στη Σορβόννη, προτού ταξιδέψει εκτενώς και δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά στην περιβαλλοντική επικοινωνία, τη δημοσιογραφία, τη φωτογραφία, το κολλάζ και τον σχεδιασμό κοσμημάτων. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα όπου έγινε μητέρα και σταδιακά αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην τέχνη.
https://www.instagram.com/christinaanid/
Ποια είναι τα πρώτα σας σκιρτήματα στις εικαστικές τέχνες ή στην Τέχνη γενικά, οι πρώτες σας συγκινήσεις, ερεθίσματα, εντυπώσεις, δημιουργίες;
Πιθανότατα η αφήγηση ιστοριών ήταν αυτή που μου άνοιξε τις πόρτες στις τέχνες γενικά. Τα βιβλία. Ανακάλυψα την ανάγνωση στα τέλη της εφηβείας μου. Στη συνέχεια έγινα δημοσιογράφος σε ένα ταξιδιωτικό και ένα θεατρικό περιοδικό. Μου άρεσε πολύ να γράφω παιδικές ιστορίες. Το ένα έφερε το άλλο: η δημοσιογραφία με οδήγησε στη φωτογραφία και άρχισα να θέλω να διηγούμαι τις δικές μου ιστορίες μέσω των εικαστικών τεχνών. Καθώς δεν μπορούσα να ζωγραφίζω, χρησιμοποίησα τη φωτογραφία και τα κολάζ, ενώ η γλυπτική ήρθε φυσικά.
Από πότε ασχολείστε συστηματικά με τις εικαστικές τέχνες;
Ένα άτομο και μια χώρα άνοιξαν το δρόμο για τη δημιουργικότητά μου!
Ο Φάντι Μογκάμπγκαμπ, συλλέκτης και έμπορος έργων τέχνης, μου είπε ότι ήμουν καλλιτέχνης πριν ακόμα το συνειδητοποιήσω εγώ η ίδια.
Μετά μετακόμισα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα μου έδωσε τον χώρο και την ελευθερία να εκφραστώ πραγματικά ελεύθερα.
Πότε μίλησε η Ελλάδα μέσα σας; Τι σας είπε;
Η Ελλάδα με έλκυε από τότε που ήμουν παιδί. Η γιαγιά μου ήταν από τη Σέριφο. Ερχόμασταν κάθε καλοκαίρι από το Παρίσι. Μόλις πάτησα το πόδι μου σε ελληνικό έδαφος, ένιωσα έναν ενθουσιασμό, μια βαθιά έλξη. Στη Σέριφο, ως παιδιά ζούσαμε ελεύθερα, ξυπόλητα. Η Ελλάδα ξύπνησε μέσα μου μια ακόρεστη δίψα για ελευθερία.
Έχετε αγαπημένους δημιουργούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό; Εικαστικούς, μουσικούς, ανθρώπους του θεάτρου, λογοτέχνες; Γιατί τους ξεχωρίζετε στην ψυχή σας;
Θυμάμαι που, όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τον τεράστιο «Δρομέα» του Βαρώτσου. Τόσο βαρύς και όμως τόσο ελαφρύς. Η Φρίντα Κάλο, η ομορφιά και ο πόνος, ο Γκόγια, ο Καραβάτζιο για το κιαροσκούρο. Τώρα καταλαβαίνω ότι αυτά τα παράδοξα με γοήτευαν. Και είναι πολύ παρόντα στο έργο μου. Η ομορφιά και ο πόνος δεν αλληλοεξουδετερώνονται. Συνυπάρχουν.
Αγαπώ επίσης το θέατρο i.e. Peter Brook, Ariane Mnouchkine. Και ο Prince και ο David Bowie είναι οι ήρωές μου.
Η τέχνη μας εξανθρωπίζει.
Τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας μέσα από το καλλιτεχνικό σας ταξίδι;
Η καλλιτεχνική μου πρακτική αντανακλά τη ζωή μου. Είναι μια αναζήτηση. Αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο είναι πόσα πολλά έχουμε κοινά ως άνθρωποι. Ναΐφ; Το αποδέχομαι.
Μιλήστε μας για τη ματιά σας, τις τεχνικές και τις προσεγγίσεις σας, καθώς και την αντανάκλαση αυτών των επιλογών μέσα σας.
Ο τρόπος με τον οποίο δουλεύω είναι πολύ ενστικτώδης, βαθιά αισθησιακός. Και μου αρέσει πολύ η πρόκληση που μου προσφέρει ένα νέο υλικό. Οι ιδέες μου προέρχονται συχνά από υλικά που συναντώ τυχαία, i.e. τάματα, μεταχειρισμένα εξαρτήματα ρολογιών, ή από την επιθυμία να διηγηθώ μια ιστορία.
Τα έργα σας με τα τάματα εκπέμπουν αφοσίωση, σεβασμό, ιερότητα, περισυλλογή, μυστήριο αλλά και παιχνίδισμα, τόλμη, μετασχηματισμό, κίνηση. Δημιουργούν επιφάνειες και μηνύματα, έχοντας ως ‘κύτταρά’ τους την ελπίδα συνανθρώπων μας, όπως γεννάται στην ψυχή τους μέσα από τον πόνο, την αγωνία, τα αδιέξοδα της ζωής. Τι ξεχωρίζετε σε αυτή την ενότητα εργασίας σας;
Ότι μοιάζουμε πολύ περισσότερο απ’ ό,τι διαφέρουμε. Από τους αυτόχθονες πολιτισμούς μέχρι τον υπερσυνδεδεμένο σύγχρονο πολιτισμό το μόνο που θέλουν όλοι οι άνθρωποι είναι αγάπη, ειρήνη, υγεία και να γίνονται αντιληπτοί, ορατοί, να γίνονται αποδεκτοί.
Τι σας προκαλεί τούτην την περίοδο στην εικαστική εργασία σας και πώς υπερβαίνετε τυχόν δυσκολίες;
Μου δίνει έμπνευση αυτό που βλέπω και ζω, κυρίως τα συναισθήματά μου. Ξεπερνώ τις δυσκολίες βουτώντας σε αυτές.
Ποια είναι τα επόμενα βήματά σας στο μονοπάτι της τέχνης;
Εργάζομαι πάνω σε μια σειρά με τίτλο «Τα φορέματα-πανοπλίες». Προστατευτικά και αποκαλυπτικά αυτά τα φορέματα, που έχουν σχεδιαστεί σχεδόν ως πανοπλίες, διερευνούν το τι επιλέγουμε να δείξουμε, το τι προσπαθούμε να κρύψουμε και, τελικά, το τι δεν μπορεί να κρυφτεί.
Το ένα είναι φτιαγμένο από χρησιμοποιημένα σεμεδάκια, ένα άλλο από εξαρτήματα ρολογιών, ένα από λέξεις. Συνεχίζω έτσι την εξερεύνησή μου της γυναικείας φύσης και του ιερού θηλυκού. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη συμβολική εικόνα του παραμυθένιου φορέματος, που παραπέμπει σε ένα αφελές ιδανικό θηλυκότητας, και να το μετατρέπω σε λάβαρο ενός φεμινισμού απογυμνωμένου στην ουσία του. Σε αυτή τη σειρά, οι ρωγμές, τα σκισίματα και τα ίχνη αιμορραγίας δεν είναι ελαττώματα που πρέπει να κρυφτούν, αλλά η ίδια η έκφραση μιας αποδεκτής και ισχυρής ομορφιάς.
Τι σας απασχολεί τούτο τον καιρό βλέποντας τον εαυτό σας ως πολίτη του κόσμου;
Ο κόσμος μας δεν είναι μέρος για τους δειλούς. Λαχταρούμε να βρούμε παρηγοριά. Προσωπικά λαχταρώ να βρω και να προσφέρω παρηγοριά.
Τι σας χαροποιεί και ανακουφίζει;
Η αίσθηση της ελευθερίας. Να οδηγώ το τετράτροχό μου, να χαζεύω την
απεραντοσύνη της θάλασσας. Να κουβεντιάζω με τον γιο μου. Να πίνω σκέτο καφέ. Να
θαυμάζω έργα τέχνης που αγγίζουν την ψυχή.
Ποια είναι η ευχή σας για το μέλλον, σε προσωπικό και συλλογικό πλάνο;
Ηρεμία. Περισσότερη ηρεμία και ανθρώπινη αλληλεγγύη.
Η συνέντευξη δόθηκε τον Οκτώβριο 2026 στην επιμελήτρια & θεωρητικό τέχνης, μουσειοπαιδαγωγό και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Τεχνοκριτικών (AICA), μαρία α. αγγελή, με αφορμή την πρόσφατη έκθεση της δημιουργού στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά και σε συνέχεια της έρευνας της μαρίας α. αγγελή για το καλλιτεχνικό δυναμικό της Ελλάδας.
