To παράπονο

Πέμπτη, 20 Ιούνιος 2019 20:36 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Παράξενη λέξη το παράπονο, συγκινητική. Παρά, κοντά στον πόνο δηλώνει. Πρώτη φορά ήχησε στ’ αυτιά μου έτσι. Ήταν χθες που η μάννα είδε μέσω κινητού το δεκαπέντε μηνών παιδί της και το παιδάκι τη μαννούλα του κι όταν καμμιά φορά τελείωσε η σκηνή, το παιδάκι το πήρε το παράπονο κι άρχισε να κλαίει γοερά. Κι εγώ άρχισα να σκέφτομαι τη λέξη. Και τι μεγαλοπρεπές συναίσθημα το παράπονο! Δεν είναι λύπη, πόνος, φόβος, αγωνία, θυμός… Έχει δική του ιστορίατο παράπονο. Και μούρθε μια ιδέα: Να καθίσει κανείς ν’ αναλύσει τα συναισθήματα του ανθρώπου. Όλα τα συναισθήματα. Τον φόβο, τον τρόμο, την απελπισία, τη χαρά, τον ενθουσιασμό και ό,τι το καθένα δημιουργεί. Δηλαδή τα ξεχωριστά συναισθήματα καθενός.
«Με παίρνει το παράπονο και κάθομαι και κλαίω», λέει το τραγούδι.
Πιστεύω ότι το παράπονο είναι το πιο ευγενές συναίσθημα. Δεν έχει μέσα του κακία, μίσος, φόβο, εμπάθεια, τρόμο, απελπισία. Δεν φταίει κανένας άλλος που σε πιάνει το παράπονο. Κι όπως έβλεπα το παιδάκι μετά που έκλεισε το τηλέφωνο και σκεφτόμουν αυτά, με πήρε κι εμένα το παράπονο.
«Κι εσύ να κάθεσαι να κλαις παραπονιάρικό μου» λέει το τραγούδι. Πολύ μου άρεσε αυτή η λέξη σήμερα που δεν την είχα σκεφτεί ποτέ. Περιτριγυρισμένο από τον πόνο το παράπονο, κοντά στον πόνο, δίπλα στον πόνο. Ακουμπάει πάνω στον πόνο. Είναι συμπλήρωμά του… Ας είναι καλά το κλάμα του παιδιού, που είδε τη μάννα του και αντέδρασε έτσι. Και σκέφτηκα: Mια τέτοια λέξη μόνο μπορεί να γίνει αφορμή να γράψει κανείς ολόκληρο βιβλίο. Κι είναι κι ένας υπέροχος τίτλος για βιβλίο. Και τί να μη γράψεις για το παράπονο! Ό,τι και να γράψεις θα είναι μέσα στον τίτλο, θα έχει επαφή μ’ αυτόν. «Με πήρε το παράπονο». Ανθρώπινο καθαρά συναίσθημα. Τα ζώα δεν πιστεύω ότι έχουν. Και είναι το παράπονο καθαρά δημιούργημα του λόγου, της συνείδησης του ανθρώπου. Δεν είναι του ενστίκτου, αλλά της σκέψης, της συνείδησης . το πρώτο σκαλί της συνείδησης, το θεμέλιο για να ορθωθεί από ‘κει και πέρα σιγά-σιγά ο πύργος της.
Δεν πιστεύω ότι τα ζώα τα πιάνει το παράπονο. Γιατί το τιμώρησαν άδικα, το πέταξαν απ’ το σπίτι του, κάηκε το σπίτι του, το αδίκησαν και τόσα άλλα. Είναι καθαρά εγκεφαλικό συναίσθημα. Κι αν κάποτε γράψω κάτι σχετικό μου φαίνεται ότι θάβαζα αυτόν τον τίτλο. Και θα ήταν ο πιο αληθινός, εκείνος που με εκφράζει.
Όλοι οι άνθρωποι μέσα τους τρώγονται από το παράπονο. Γιατί ξέρουν ότι θα πεθάνουν, γιατί φοβούνται τον θάνατο, και τόσα άλλα. Και βεβαίως δεν μιλάμε για τις κακές πλευρές. Με το παράπονο δεν επιρρίπτεις ευθύνες στον Θεό, στους άλλους. Και στο τέλος τέλος όταν φιλοσοφήσεις, όταν το αναλύσεις όλα γίνονται παράπονο. Βγαίνουν σαν παράπονο, όλα τα συναισθήματα. Παραπονιέσαι πια και λες “γιατί”. Κι αυτό το μεγάλο “γιατί” που έχεις είναι το μεγαλύτερο παράπονο. Και λέει το δίστιχο:
Έχω κι εγώ παράπονα που δεν τα λέει το στόμα,
Τάχω κρυμμένα στην καρδιά για να τα φάει το χώμα.
Μεγάλο δίστιχο. Και πολύ θλιβερό. Και ποιος άνθρωπος δεν έχει παράπονα που τα παίρνει μαζί του και τα τρώει το χώμα! Όλοι μηδενός εξαιρουμένου.
Άδικη η ζωή. Αυτό το φαινόμενο (η ζωή) είναι πολύ άδικο. Να σβήνουν δηλαδή όλα μονομιάς, να χάνονται, να τσιμεντώνονται και τίποτα να μη μπορεί να ξαναζωντανέψει. Ένα πράγμα σκληρό, ανελέητο, ανοικτήρμον . Κι όλα γιατί ο άνθρωπος δημιούργησε συνείδηση. «Γιατί» αυτό «γιατί» εκείνο. Να μπορούσαμε να ξεδιαλύνουμε, να εντοπίσουμε το «γιατί». Κι αυτό να είναι το μέγα παράπονο γιατί αδυνατούμε ν’ απαντήσουμε.
Τραγικό πρόσωπο ο άνθρωπος. Συναισθήματα, αναμνήσεις, στενοχώρια, ικανοποίηση, έξαρση, έξαψη ανακατεμένα και να σταματάει σ’ αυτά. Κι ώσπου να πεθάνει να μην τελειώνουν. Και στη συζήτηση με το φίλο γίνεται ποταμός η ψυχή.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα