Εν όψει εκλογών: Η συγγνώμη ως πολιτικό στρατήγημα

Τετάρτη, 03 Ιούλιος 2019 20:36 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

«Θέλει ο άνθρωπος ν’ αγιάσει μα δεν τον αφήνουν οι διαβόλοι», λέει η λαϊκή παροιμία. Κι εγώ, πριν λίγα χρόνια, απ’ αυτήν εδώ τη στήλη, είχα δηλώσει, ορκιστεί πέστε, πως του λοιπού δεν θα καταπιαστώ με θέμα σχέσιν έχον με την πολιτική, όπως αυτή ασκείται στην Ελλάδα. Διότι απλούστατα ό,τι και να ειπείς, ό,τι και να γράψεις για τους πολιτικούς μας ʺπέρα βρέχειʺ. Αυτών δεν ιδρώνει τ’ αυτί τους. Έχουν ένα μοτίβο κι εκείνο ακολουθούν κατά γράμμα, χωρίς να πείθονται από επιχειρήματα και γεγονότα όσο ισχυρά κι οφθαλμοφανή και κραυγαλέα. «Οὔτε λόγος ἐχυρὸς οὔτε ὅρκος φοβερός» που λέει ο Θουκυδίδης. Αυτοί εκεί το βιολί τους, να μην ορρωδούν προ ουδενός. Και οι ίδιοι πάλι και πάλι, οι ολετήρες, νά ’ρχονται και να λένε ότι θα μας σώσουν. Λες και ο παιδόφιλος και παιδεραστής γίνεται ποτέ δάσκαλος και παιδαγωγός ή ο ληστής αστυνόμος και δικαστής. Και όμως οι πολιτικοί επιμένουν ότι γίνεται κι εκείνοι που κατέστρεψαν έρχονται ως σωτήρες.
Είναι και οι δημοσιογράφοι οι άλλως πως ʺτέταρτη εξουσίαʺ, που δεν ξέρω γιατί, κανένας τους επίσης δεν κάνει ποτέ μία ερώτηση ουσίας στους πολιτικούς και επί τη βάσει εκείνων που ο πολιτικός έχει ειπεί ή απαντήσει στην προηγούμενη ερώτηση ή πράξη, με αποτέλεσμα όλο το πολιτικό συνάφι να είναι άλλης κατηγορίας άνθρωποι και βγαλμένοι από άλλο καλούπι. Και όλοι τους, αν όχι οι ίδιοι, πάντως πανομοιότυποι. Και φυσικά ποτέ κανένας για τα εγκλήματά τους δεν λογοδότησε, ασυλία γαρ και νόμος περί ανευθυνότητος υπουργών και ειδική παραγραφή με πλείστες άλλες αλχημείες. Ούτε ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη. Για το Μάτι π.χ ακούσατε ποτέ μια συγγνώμη όλον αυτό τον καιρό, έστω από έναν από κείνους που θά ’πρεπε νά ’ναι από την πρώτη στιγμή προφυλακισμένοι; Αντιθέτως όλοι τους μας είπαν πως έκαναν σωστά τη δουλειά τους, πως δεν υπήρξε λάθος πουθενά, πως αν ξανασυνέβαινε θά ’καναν τα ίδια και ότι φταίνε οι πράκτορες, οι Ρώσοι, οι Τούρκοι, ο άνεμος, η άναρχη δόμηση, οι συνωμότες. Το δε θράσος των πρωταγωνιστών υπήρξε τέτοιο, ώστε ξανακατέβηκαν στις εκλογές διεκδικώντας την επανεκλογή τους ως περιφερειάρχες ή ευρωβουλευτές, όπως η Δούρου και ο Ψινάκης με κεντρικό σύνθημα η πρώτη «την εμπιστεύομαι γιατί είναι η Ρένα». Κατάντια! Για την ίδια, το σύνθημα που επέλεξε και το λαό που απευθύνεται. Υπό την πλήρη προστασία και υποστήριξη του ίδιου του πρωθυπουργού, εκεί που θά ’πρεπε όλοι τους να έχουν γονατίσει και να ζητούν δημοσία συγγνώμη, χωρίς ποτέ επαναλαμβάνω, κανείς τους να το πράξει. Και να θυμάστε: Η σημερινή εποχή και ειδικότερα η παρελθούσα πενταετία - και προ αυτής, αλλά ας εστιάσουμε στην τελευταία πενταετία που ξεπέρασε κάθε προηγούμενη - η εποχή του ʺπρώτη φορά αριστεράʺ, του ʺηθικού πλεονεκτήματοςʺ, των τσιτάτων και της λενινιστικής κηπουρικής, θα μείνει στην ιστορία ως εποχή του τρόμου, της τύφλας, της συμφοράς, της αναίδειας, της προδοσίας, των ψεμάτων σε σωρούς ψεμάτων και φτου κι απ’ την αρχή όπως και άλλοτε συμειώσαμε.
Έτσι και επειδή αυτό το κλίμα, αυτή η σαπίλα δεν διορθώνεται κι έχει περίτρανα τούτο αποδειχθεί, είχα πάρει την απόφαση να μην ξανασχοληθώ με ζήτημα πολιτικό και αυτός είναι ο λόγος που, όσοι αναγνώστες, βλέπετε να καταπιάνομαι με άλλα θέματα πλην των πολιτικών.
Όμως, όπως ήδη σημειώσαμε, «θέλει ο άνθρωπος ν’ αγιάσει μα δεν τον αφήνουν οι διαβόλοι» το ένα. Και το άλλο: Να που ο κ. πρωθυπουργός, μετά τις ευρωεκλογές και τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, βγήκε και ζήτησε συγγνώμη για την εμφάνιση του κόμματός του στη Βουλή κατά την τελευταία εβδομάδα πριν κλείσει και για το όργιο των τροπολογιών, μετατάξεων και γενικώς βολέματος ημετέρων. (Αλήθεια από τους εκπαιδευτικούς, δασκάλους και καθηγητάς, που έχουν αποσπαστεί και υπηρετούν τους βουλευτές, τους υπουργούς και γενικά τους πολιτικούς, γιατί κανένας δεν θέλει να επανέλθει στο σχολείο απ’ το οποίο προέρχεται και να μπει στην τάξη να διδάξει; Να κάνει τη δουλειά που σπούδασε και την οποία υποτίθεται πιστεύει και αγαπά, αλλά θέλει να βολευτεί μακριά από τη μάχιμη διδασκαλία; Τί λένε επ’ αυτού τα συνδικαλιστικά τους όργανα, διότι εγώ λέω πως δεν θέλουν πρώτον γιατί είναι ακαμάτηδες και δεύτερον γιατί «πολλά τα λευτά Άρη»).
Ναι για το όργιο των τροπολογιών βγήκε και ζήτησε συγγνώμη ο πρωθυπουργός για την εμφάνιση του κόμματός του στη Βουλή κατά την τελευταία εβδομάδα, που γι’ αυτό ακριβώς έμεινε ανοιχτή. Και δω τέλειωσαν όλα. Ο δημοσιογράφος δηλαδή - αργυρώνητοι και στο κόλπο όλοι τους - επί τη βάσει αυτού που ο κ. πρωθυπουργός είπε και που καταφανώς ήταν στρατήγημα και επικοινωνιακός ελιγμός, αφού δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς μπροστά στην κατακραυγή, ώστε επίτηδες πήρε τη θέση των επικριτών για να ρίξει δηλαδή στάχτη στα μάτια στον λαό που τόσο υποτιμά, ο δημοσιογράφος λέω δεν τόλμησε ή δεν θέλησε ή δεν σκέφτηκε να του υποβάλει νέα και πιο σοβαρή ερώτηση, ώστε ταυτόχρονα να αποκαλυφθεί το πρωθυπουργικό στρατήγημα και πόσο υποκριτικό το συγγνώμη. Να του ειπεί δηλαδή: Με συγχωρείτε κ. πρωθυπουργέ, τώρα μόλις ζητήσατε συγγνώμη από τους Έλληνες για την εικόνα που παρουσίασε το κόμμα σας στη Βουλή κατά την τελευταία εβδομάδα και για το όργιο των τροπολογιών και τακτοποιήσεων ημετέρων. Το δέχομαι ως ειλικρινές. Όμως, απαντήστε παρακαλώ, για την εμφάνιση του κόμματός σας στη Βουλή όλες τις προηγούμενες εβδομάδες κατά τα τεσσεράμισυ χρόνια που κυβερνάτε, είστε ευχαριστημένος; Και το συγγνώμη αφορά και τη σπουδή στην αλλαγή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, όταν είχατε ήδη εξαγγείλει εκλογές, πριν τη λήξη της θητείας τους και παρά τις προειδοποιήσεις των συνταγματολόγων;
Και για να γίνω συγκεκριμένος, όταν εσείς ο ίδιος λέγατε «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», όταν υπουργός σας έλεγε «θα σας χώσω τρία μέτρα κάτω από τη γη», «σας έχω», «όλοι σας και μόνος μου» ή «αν δε βάλουμε δυο τρεις φυλακή, εκλογές δεν κερδίζουμε» ή «δεν υπήρχαν νεκροί στο Μάτι γιατί δεν είχε βάλει ακόμα σφραγίδα και υπογραφή ο ιατροδικαστής» (λες και στο νεκροτομείο στέλνουμε ζωντανούς κι όχι νεκρούς κι αυτός είναι υπουργός υγείας και γιατρός), όταν εσείς την πρόταση μομφής κατά του συγκεκριμένου υπουργού τη μετατρέπετε, και δεν ξέρω αν είχατε τέτοιο δικαίωμα, σε πρόταση εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση, εκβιάζοντας όλους τους βουλευτές σας, όταν ο προεδρεύων την Βουλής ορύετο ʺφρουρά, φρουρά, φρουράʺ κι ο φρούραρχος νά ’ναι μπροστά του αλλά να μην τον βλέπει γιατί το κόμμα σας ήθελε τη φρουρά με πολιτική περιβολή, διότι η στολή σάς ερεθίζει σαν τον ταύρο το κόκκινο πανί, όταν ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής έλεγε «πολλή ψυχοπάθεια έπεσε εδώ μέσα», εσείς ο ίδιος είστε «τσαμπουκάς και μάγκας» για αρχηγόν άλλου κόμματος και ότι τα μέτρα που φέρνετε τα φέρνετε για να μην τα εφαρμόσετε, ενώ για σας αρχηγός άλλου κόμματος είναι «μπούλης και παιδί της μπουρζουαζίας και της πλουτοκρατίας» και μετά οι δυο μαζί γινήκατε «σεβάχ». Για να μην μιλήσω για τα «θρασύδειλα γαϊδούρια», «κότες λειράτες», δηλώσεις του τύπου «τί πειράζει να χάσουμε 18 νησιά, ας τα πάρουν οι Τούρκοι. Εμείς σε χίλια χρόνια θα τα ξαναπάρουμε», βουλευτής και υπουργός σας. Ενώ ο αρχηγός του κόμματός του δήλωνε «πολύ κακό για το τίποτα». (Αλήθεια ποιό είναι το κακό και ποιό το τίποτα; Τα νησιά; Ο Ζουράρις; Το κόμμα, ο αρχηγός του;) «Κι αν έρθει ο Μητσοτάκης στην εξουσία, η χώρα θα μετατραπεί σε βίλλα των οργίων». (Ενώ μέχρι τώρα 45 χρόνια ήταν βίλλα των λαμογίων) με εσάς μαζί που δημιουργήσατε νέα κάστα (προνομιούχο τάξη).
Ακόμα: το κάψιμο της σημαίας να μην αποτελεί αδίκημα, κατά τον καθηγητή της Νομικής σχολής και υπουργόν της Δικαιοσύνης. Να μην αποτελεί σύμβολο κι όποιος γουστάρει να την καίει. Και άλλος υπουργός σας (Τσιρώνης) «οι σημαίες των πολιτών, αυτές που έχουμε στα σπίτια μας δεν είναι εθνικά σύμβολα» (αλήθεια τί είναι; Κι άμα λάχει τις κρεμάμε και στις απλώστρες με τα εσώρουχα). Στο δρόμο κι αυτοί του άλλου βουλευτή (Βαρβιτσιώτης) που έλεγε «του αναγνωρίζω το δικαίωμα να καίει τη σημαία και θα αγωνίζομαι μέχρις εσχάτων να υπερασπίζω αυτό του το δικαίωμα». Και ο αρχηγός του την άλλη μέρα τον ποήγαγε εις υφυπουργόν εξωτερικών, αντί να τον διαγράψει και να τον στείλει να μάθει να ξεχωρίζει τα δικαιώματα απ’ τις υποχρεώσεις.
Ακόμα, όταν υπουργός προστασίας του πολίτη - ποτέ τίτλος δεν υπήρξε σε τόση αναντιστοιχία με ό,τι εκφράζει - έλεγε «τί ’ναι τρία καμμένα τρόλεϋ; Τίποτα! Έχουμε κι άλλα να κάψουν τα παιδιά». Όταν η απερχόμενη Βουλή στο σύνολό της αποτελείτο από «πονηρούς», «ψεύτες», «καταχραστές», «πολιτικούς απατεώνες», «γερμανοτσολιάδες», «λαμόγια», «ζημιωτές και καταχραστές του δημοσίου χρήματος», «υπόδικους», «καταστροφείς της Ελλάδος και της κοινωνίας», «δημαγωγούς», «υπονομευτές», «πορφυρογένητους», «παιδιά της διαπλοκής» κ.ά. που κυριάρχησαν από τα κόμματα και σας τον ίδιον στη Βουλή. (Μακάρι να ήταν τόσο εφευρετικό το μυαλό όλων σας και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της Ελλάδος). Χωρίς να μιλήσουμε για ψέματα, μεταμφιέσεις, παραλλαγές, προσχήματα, μάσκες, κ. πρωθυπουργέ, προεκλογικά και μη που τί δεν είπατε ! Κι αν πάμε σε νοοτροπία διχαστική και διάθεση εμφιλιοπολεμική που καλλιεργήσατε, βρισιές, υπονοούμενα, συκοφαντίες, συναγωνισμούς για το ποιος θα βγει νικητής αυτής της ελεεινής προσπάθειας - και η περιδιάβαση είναι απλώς ενδεικτική κι όπως ήρθαν πρόχειρα στο μυαλό - απ’ όλ’ αυτά κ. πρωθυπουργέ όλων των προηγούμενων εβδομάδων των 4,5 ετών είστε περήφανος και ευχαριστημένος; Και δεν μιλώ για άλλα πολύ σοβαρά όπως γάμους ομοφυλοφίλων, τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα ώστε να επιβραβεύονται οι ποικιλώνυμοι κακοποιοί, για διάλυση σκοπίμως της μεσαίας τάξεως κλπ, κλπ, αλλά αναφέρθηκα ενδεικτικά στα σχέσιν έχοντα με την ηθική κρίση που μας μαστίζει και σε ό,τι έκανε διάτρητη τη δημοκρατία μας εκφυλίζοντάς την. Μήπως πρέπει και γι’ αυτά να ζητήσετε συγγνώμη ειλικρινά και όχι μόνο για την τελευταία εβδομάδα με την αυτογνωσία και προπαντός την ντροπή απούσες; (Αν οι πολιτικοί μας - τὸ ἦθος τῆς πόλεως ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσι - ντρέπονταν λίγο, ίσως θα είμαστε και λίγο καλλίτεροι). Με άλλα λόγια και συνοπτικά: Η Βουλή των Ελλήνων κ. πρωθυπουργέ, είχε πέσει ποτέ σε τέτοιο χαμηλό επίπεδο όσο τα τελευταία χρόνια που εσείς κυβερνάτε; Θέλω να πω, ποιός είδε ποτέ το ρόλο του πολιτικού ως παιδαγωγικόν πρωτίστως δηλαδή να είναι υπόδειγμα, να δίδει το παράδειγμα και να δημιουργεί υποδείγματα, όπως θά ’λεγε ο Άγγελος Τερζάκης. Και στην Ελλάδα, μια χώρα με τόσο μεγάλη πνευματική παράδοση, να μη βρίσκεται ένας πολιτικός να μιλήσει στους Έλληνες συνετά, ταπεινά, ειλικρινά σαν Έλληνας.
Όμως η ερώτηση αυτή δεν έγινε ποτέ από κανέναν δημοσιογράφο σε κανέναν πολιτικό. Να ακούγαμε τί θα απαντούσε. Έτσι, συνεχίζουμε την πορεία στην έπαρση, την υπεροψία και την αλαζονεία, με την πεποίθηση πάντα ότι εμείς μπορούμε να οδηγήσουμε την Ελλάδα στο δρόμο των πεπρωμένων της.
Αυτά για την απελθούσα βουλή. Με την επερχόμενη λέτε ν’ αλλάξει τίποτα; Δεν το πιστεύω. Κι ας λένε όλοι τους ότι έχουν στα ψηφοδέλτιά τους νέους υποψηφίους, ας μιλούν για ανανεώσεις κατά 70% και τα τοιαύτα. Και οι νέοι, να είστε βέβαιοι, θα ακολουθήσουν την πεπατημένη. Άλλωστε γι’ αυτό επελέγησαν (προεπελέγησαν πριν καν νά ’χουν ψηφιστεί) για να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο, νοοτροπία και τακτική.
Ένα μόνο να ευχηθούμε: Να μας λυπηθεί ο Θεός να μην υποστούμε καμμιά μεγάλη εθνική συμφορά, γιατί μικρές υφιστάμεθα καθημερινά, τώρα που το πράγμα έχει σαπίσει σ’ όλους τους τομείς και το φρόνημα των Ελλήνων είναι όπως χρόνια το καλλιέργησαν οι πολιτικοί. Δηλαδή λίαν καταπεπτωκός.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα