Διακοπές

Δευτέρα, 16 Σεπτέμβριος 2019 20:40 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Από πού να την πιάσεις τη ζωή. Που να την περιμαζέψεις; Με ρωτούν αν πήγα διακοπές. Και με ρωτούν ταχτικά κάθε χρόνο, κάθε καλοκαίρι. Και απαντώ πάντα: Μα εδώ στη γη σε διακοπές είμαι και δεν θέλω να τις χαλάσω ακόμα πηγαίνοντας αλλού. Όλοι είμαστε σε διακοπές. Άλλος δέκα, άλλος είκοσι, άλλος πενήντα εξήντα χρόνια, άλλος περισσότερα. Πάντως σε διακοπές και ή λίγα ή περισσότερα τα χρόνια δεν αλλάζει τίποτα. Όπως δεν αλλάζει εντέλει αν είναι χρόνια ή ημέρες.
Μανία κι αυτή που έχει πιάσει τους ανθρώπους να ταξειδεύουν από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Έγιναν και τα μέσα ταχύτατα, άνετα, οικονομικά. Είναι και η διαφήμιση διαφόρων τόπων, εξωτικών και άλλων, με μία λέξη ο τουρισμός κι έχει παγιωθεί πια ως νοοτροπία στους ανθρώπους το ταξείδι, ο τουρισμός, ότι πρέπει να πάνε διακοπές. Δεν λέω ότι και παλαιότερα από τη βαθειά αρχαιότητα οι άνθρωποι πως δεν ταξείδευαν. Όμως οι λόγοι τότεκαι οι ανάγκες ήσανάλλες και όχι όπως σήμερα η μανία για διακοπές που έχει γίνει θάλεγα κατάσταση παθολογική.
Έτσι βλέπουμε νέους, γέρους, ανάπηρους, σερνικούς και θηλυκούς, μικρούς μεγάλους, ανθρώπους κάθε ηλικίας, άρρωστους και υγιείς, πλούσιους ή φτωχούς να ταξειδεύουν. Να βρίσκονται σε ξένα μέρη, να τρώνε σε ξένα πιάτα, σε ξένα κρεββάτια να κοιμούνται, σε ξένα μπάνια να πλένονται, σε ξένες τουαλέτες να αποπατούν και να εξυπηρετούνται και τόσα άλλα. Τρέλα κι αυτή με τα ταξείδια και τον τουρισμό για διακοπές σου λένε και για ψυχαγωγία. Και ακούμε στις ειδήσεις: «Δεν σηκώνει άλλους η Μύκονος». «Βούλιαξε η Σαντορίνη». «Τράβηξε πολύ κόσμο εφέτος η Τουρκία και η Αίγυπτος» κ.λ.π κ.λ.π
Να ξεδώσουν λέει. Να ξεχαστούν, να ξεκουραστούν. Και μήπως εκεί που θα πάνε δεν κουβαλάνε μαζί τους και τα προβλήματα; Τις σκέψεις, τις έγνοιες, τις ανασφάλειες, τους φόβους; Πώς μπορεί αυτά νατ’ αφήσεις πίσω; Και να θέλεις σε ακολουθούν, τα παίρνεις μαζί σου.
Προσπαθώ με διάφορες σκέψεις να πολεμώ την τραγωδία της ζωής. Ειδικά σήμερα που φέγγει το φεγγάρι. Και να σκεφτεί κανείς ότι το φως που μας χαρίζειδεν είναι δικό του. Όλα δανεικά σ’ αυτή τη ζωή. Ο κόσμος, η φύση γύρω μας, ακόμη και η ίδια η ζωή κι αυτή δανεική.
Προσπαθώ να περιφρονώ τα δύσκολα. Κι εκείνα που έρχονται και στα γηρατειά αναμένονται δυσκολώτερα… Πέρασε από ‘δω κόσμος και κοσμάκης. Ταξείδεψαν, σκότωσαν, χωρίς να ξέρουν γιατί σκοτώνουν. Σκοτώθηκαν, πόνεσαν, έκλαψαν, υπέφεραν … Ψέματα όλα λοιπόν.
Τα σκέφτομαι και τα λέω για να παρηγοριέμαι. Να βρίσκω διεξόδους. Βλέπετε σιγά σιγά με τα χρόνια η ζωή του γέροντα αποκτά μία άλλη μαγεία και τα βλέπεις όλα με άλλο μάτι. Κάτι σαν παραμύθι ένα πράμα. Ώρες ώρες νομίζω πως ακούω κάποιο παραμύθι, όπως παλιά λέγαμε παραμύθια. Έτσι ένα τέτοιο παραμυθάκι βλέπω και τη ζωή τώρα πια. Άλλοτε κακό κι άλλοτε πάλι καλό. Το ίδιο και τις διακοπές.
Και σήμερα που φέγγει το φεγγάρι το ευχαριστώ. “Ευχαριστώ τα φώτα, ευχαριστώ τους ήχους, ευχαριστώ τους ανθρώπους” λέει ο ποιητής. Μεγάλα λόγια. Γιατί για φανταστείτε να μην υπήρχαν τα φώτα (το φως), οι ήχοι, πώς θα ήταν η ζωή; Θα την άντεχε κανείς; Αν καλοσκεφτούμε εν τέλει που είμαστε και που πάμε!
Κι αυτές τις σκέψεις κι άλλες ακόμη τις γεννά το μυαλό του ανθρώπου. Ο Νους και ο Λόγος του ανθρώπου. Τι δεν γέννησε και γεννά. Χώρο, χρόνο, θεούς, ηθικούς νόμους, αριθμούς. Μεγάλο, μικρό, ήρωες, δειλία, αρετές. Σκέψεις, έννοιες, κρίσεις, μεθόδους, επιστήμες, τέχνες… τί δεν έκανε, τι δεν έπλασε το μυαλό! Φτιάχνει κόσμους, καταστρέφει κόσμους. Κι όταν έρθει η στιγμή, και ξάφνου πατηθεί το κουμπί όλα τελειώνουν. Πάμε εκεί που είμαστε πριν να ‘ρθουμε σ’ αυτήν εδώ τη ζωή για διακοπές. Εκεί που ανήκουμε, γιατί οι διακοπές τελείωσαν. Κι αυτή η παρομοίωση της ζωής του καθενός μας με διακοπές πολύ μου άρεσε σήμερα.
Κι είναι αυτά-αυτές οι σκέψεις-τα ωραία της ζωής. Αυτά που μας κρατάνε. Κι από την άλλη τα κακά. Και τα δύο μαζί τραβάνε μια από ’δω και μια από ’κει. Διελκυστίνδα καθαρή η ζωή. Άλλη ωραία παρομοίωση κι αυτή.
Πρόσκαιρη ζωή ζούμε όλοι -σιγά το καινούριο που σας είπα- και έπειτα κάθεταιο ένας και λέει το ένα και το άλλο. Κι εγώ τα δικά μου. Και προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Τί να επιβιώσουμε; Πώς; Λέξη κι αυτή.
Όμως το ζώο πώς επιβιώνει; Ένα τόσο δα πουλάκι διασχίζει τεράστιες αποστάσεις, περνάει ωκεανούς, τρέχει μόνο του. Κοιμάται, ξυπνάει και παλεύει και στέκεται. Κι έρχομαι εγώ που υποτίθεται πως σκέπτομαι και τρομάζω, χέζομαι πάνω μου απ’ το φόβο. Και με το παραμικρό, με το τίποτα τρέχουμε στους γιατρούς.
Πρέπει παντού να ακολουθούμε τη φύση. Εκεί είναι σοφός κανείς όταν ακολουθεί τη φύση, λέγανε οι Λατίνοι. Όλα τ’ άλλα είναι ψέματα.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα