Κοινωνία τρομαγμένη

Πέμπτη, 14 Νοέμβριος 2019 21:45 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Εκείνο που δεν κατάφερα με ενθουσιάζει, όπως για παράδειγμα η μουσική. Να παίζω ένα όργανο, να χορεύω καλά. Αυτά που δεν κατάφερα με ξετρελαίνουν. Όμως θυμάμαι κι εκείνο που λέει ο στοχαστής και παρηγοριέμαι: «Στο πανηγύρι της ζωής αν άλλοι χάρηκαν ως χορευτές ή τραγουδιστές ή οργανοπαίχτες, δεν αποκλείεται καθόλου να βγήκαν το ίδιο ή και περισσότερο ωφελημένοι και καλλιεργημένοι και χαρούμενοι οι θεώμενοι». Κι εγώ σε μια κώχη στάθηκα τους έβλεπα και χαιρόμουν. Άλλωστε στη ζωή, στο τέλος τέλος όλοι θεώμενοι είμαστε. Και όταν βλέπω ανθρώπους ανοιχτούς είναι σα να ονειρεύομαι. Τί όμορφο νά ’σαι ανοιχτός στον κόσμο, εκδηλωτικός, αβούλωτος.

Όμως η ζωή η ίδια σε κάνει να μην είσαι. Σου δίνει χαστούκια, φέρνει συμφορές. Καίτοι ο κόσμος που ζούμε είναι ιδεατός, πρέπει να είναι, εν τούτοις δεν είναι. Και τά ’χουμε κάνει, τά ’χουμε αναγάγει όλα στην οικονομία. Κι ακούμε: ποσοστά, επί τοις εκατό, τόσο μειώθηκε ή αυξήθηκε ο ΕΝΦΙΑ, ο ΦΠΑ, εκατομμύρια, δισεκατομμύρια και 30% αποδείξεις και σε διαβούλευση το φορολογικό… και κανείς δεν ασχολείται με κάτι άλλο. Οπουδήποτε αλλού νέκρα σα να μην υπάρχει τίποτ’ άλλο από οικονομία. Και όλοι με τα λεφτά και για τα λεφτά μιλούν. Για τις τράπεζες και πόσες φορές τις ανακεφαλαιοποιήσαμε και με πόσα, τις προμήθειές τους για ενημέρωση, για απώλεια κάρτας, για… για… για… τις ελληνικές, τις ευρωπαϊκές, την παγκόσμια. Και για όλ’ αυτά φταίει -θα το ειπώ μονοκοντηλιάς- που δεν γίνεται πόλεμος. Να πεθαίνει δίπλα μου η μάννα μου, το παιδί μου. Το δικό μου, το δικό σου, του γείτονα. Μήπως και ζωντανέψουν οι αξίες που είναι νεκρές. Και το «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος» του αρχαίου δεν ισχύει πια. Αντικαταστάθηκε με το πάντων ανθρώπων μέτρον χρήμα. Το πρώτο έχει πεθάνει προ πολλού, κανείς δεν το θυμάται, ούτε το επικαλείται, γιατί δεν μας χρειάζεται. Όμως, μπορείς να ευχηθείς, να παρακαλείς για πόλεμο;

Οι ξένοι, ο τουρισμός, ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια. Και βούλιαξε τούτο το νησί από τον τουρισμό. Πρέπει να αναπτυχθεί και το άλλο τουριστικώς και το παραπέρα και τα βουνά και τα νησιά. Και αγροτοτουρισμός και εκκλησιαστικός τουρισμός και σκατά μ’ αυγά που λέει ο φίλος μου. Σκλάβοι του τουρισμού που τον είπαμε βαρειά βιομηχανία. Και δουλεύει η γυναίκα, το παιδί, η κόρη. Δούλοι όλοι αφού αχρηστέψαμε και κλείσαμε ό,τι καλλίτερο. Τις ναυτικές σχολές μας, τα ναυπηγεία μας, τα νεώρια και τους ταρσανάδες, ξεχάσαμε το ʺμέγα το της θαλάσσης κράτοςʺ, τη γεωργία μας, την κτηνοτροφία μας, τη γη που μας δίνει δύναμη, τα πάντα και μιλάμε για ποσοστά ανεργίας, απασχολήσιμους, υποκατώτατα μεροκάματα και για κείνους που στείλαμε στην ξενητειά αν θα ψηφίζουν από τον τόπο που μένουν. Και ανίκανοι και ανάξιοι αδυνατούμε να προστατεύσουμε στοιχειωδώς την πατρίδα μας από το γείτονα που βρυχάται. (Του στέλνουμε αυστηρά μηνύματα).

Μήπως λοιπόν αφού δεν αντέχουμε την ειρήνη, δεν μας αξίζει η ειρήνη, ένας πόλεμος θα μας συνεφέρει; Γιατί δεν είναι πια ζωή αυτή, αφού ακούς ειδήσεις και δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο από κακά. Μπήκανε στο πανεπιστήμιο οι αστυνομικοί. Βρέθηκαν σε γιάφκα σφαίρες, καλάσνικωφ, χειροβομβίδες, όπλα διάφορα, δυναμίτες, ανφό, φυτίλια, διόπτρες σκόπευσης, ασθενοφόρο για να το παγιδέψουν με εκρηκτικά και να σκοτώσουν και ένα σωρό άλλα «παιδικά αθύρματα», οι αντιεξουσιαστές συμπαρίστανται κι όλοι καθόμαστε, ακούμε και βλέπουμε. Και είναι δεδομένο πια πως όλοι θα βγούνε να γιορτάσουν τη μεγάλη γιορτή του πολυτεχνείου με μολότωφ, με φωτιές και με κουκούλες διαχρονικά μαύρες σαν τις ψυχές τους. Κι ήσαν πρωθυπουργοί αυτοί, υπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές, υπουργοί προστασίας του πολίτη σήμερα και χτες και εθνικής άμυνας που τα μόλυναν και τα μετέτρεψαν από την πρώτη κι όλας επέτειο σε αλογοπάζαρο, σαλπίσαντες διάλυση παντού σε παιδεία, θρησκεία, ελευθερία.

Κι απόκοντα οι άλλοι να μπαίνουν, να κλέβουν, να ληστεύουν, να σκοτώνουν για είκοσι και τριάντα ευρώ ηλικιωμένους, ανήμπορους, μοναχικούς γέροντες, να εξαπατούν εμφανιζόμενοι ως υπάλληλοι ηλεκτρικών εταιρειών ή εταιρειών τηλεπικοινωνιών ή … ή … ή … και την εικόνα συμπληρώνουν ναρκέμποροι, λαθρέμποροι, βιαστές, γύφτοι, παιδεραστές, πορνοβοσκοί. Και σκοτώνει τη μάννα η κόρη, η άλλη πετάει τη ζωή που εν γνώσει της έφερε στον κόσμο στον κάδο του σκουπιδιάρη, οι σκύλοι τρώνε μωρά στα διαμερίσματα μέσα, βάζουμε όμως 60 χιλιάδες ευρώ πρόστιμο στον κτηνοτρόφο που μετέφερε σε κλειστό αυτοκίνητο (κλούβα) δύο (2) αρνιά και κάναμε το καθήκον μας σαν ζωόφιλοι. Μεθυσμένος νεαρός αξιωματικός του ναυτικού τρέχει με 200 χιλ. στην κατοικημένη περιοχή, σκοτώνει τη γιαγιά και το δύο ετών εγγόνι της, που η μανούλα του τό ’φερε στον κόσμο μετά από τέσσερεις (4) προσπάθειες εξωσωματικής, τους πετάει διακόσια μέτρα μακρυά και τους εγκαταλείπει πηγαίνοντας για μπάνιο να διασκεδάσει το γεγονός. Όμως δεν συλλαμβάνεται, γιατί η πράξη είναι ένα απλό πλημμέλημα, «εξ αμελείας τελεσθέν». Γιατί έχουμε «κράτος δικαίου» (όχι όμως δίκαιο κράτος), «δικαιϊκό σύστημα», «πολιτικό πολιτισμό» και άλλες τέτοιες αηδίες. Οι δε συνήγοροί του υπερασπίζοντάς τον λένε πως η ανίχνευση ακλοόλ στο αίμα του ήταν η κατώτερη προβλεπομένη. Φανταστείτε να ήταν η ανώτερη πόσους θα σκότωνε, αφού με την κατώτερη σκότωσε μόνο δύο.

Και τα δεχτήκαμε, τα δεχόμαστε όλα. Είναι φυσιολογικά. Δεν προξενούν εντύπωση σε κανέναν. Δεν συγκινείται κανείς και οι λεγόμενοι αρμόδιοι ζουν στον κόσμο τους. «Όταν κατεβαίνουν οι λύκοι, ευτυχώς υπάρχουν τα ουρλιαχτά τους και μας κρατούνε ξάγρυπνους. Το κακό είναι μη συνηθίσουμε τα ουρλιαχτά τους και κοιμηθούμε ήσυχοι», λέει ο στοχαστής. Κι εμείς συνηθίσαμε τα ουρλιαχτά τους και κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, μη υπολογίζοντας ότι έρχεται η σειρά μας. Και όλα είναι για όλους κατάσταση φυσιολογική. Να ζούμε δηλ. σ’ ένα άγχος και σε μια αγωνία μονίμως. Εγώ ο πολίτης αυτής της Χώρας που δούλεψα σαράντα (40) χρόνια τίμια, νά ’χω κάνει το σπίτι μου φυλακή επειδή είναι όλα ένα μπάχαλο. Ως και στα σχολεία βγαίνουν σουγιάδες από δεκαπεντάχρονα παιδιά που δεν λογαριάζουν ούτε γυμνασιάρχη ούτε τίποτα.

Κι αυτός είναι στρατός, όπως τον έχουν καταντήσει. Ευτυχώς που υπάρχουν οι πουτανάρες οι μεγάλες δυνάμεις και μας κρατούν ακόμα, θέλουν και υπάρχουμε. Πότε όμως θα αποφασίσουν να τραβήξουν το στήριγμα κανείς δεν ξέρει. Αφού μόνοι μας δεν είμαστε άξιοι για τίποτα. Σε λίγο θα γιορτάσουμε τα διακόσια (200) χρόνια από την επανάσταση του1821 και ’τοιμάζουμε πανηγύρια και φιέστες. Όμως ποιά επανάσταση του ’21; Εκτός από δέκα – είκοσι αγνά παλληκάρια που σκοτωθήκανε και σώζουν και σήμερα την ιστορία, οι άλλοι σκοτώνονταν μεταξύ τους. Εδώ ένα νησάκι, τα Ίμια, δίπλα στην Κάλυμνο και δεν μπορέσαμε να το προστατέψουμε. Που οι βουτηχτάδες της βουτούσαν ογδόντα (80) μέτρα με την πέτρα αγκαλιά και με μια ανάσα, έβγαιναν μετά από πέντε λεπτά, αφήσαμε και το καβάλησαν οι Τούρκοι. Ποίοι οι Τούρκοι, που από θάλασσα έχουν μεσάνυχτα, οι Μογγόλοι. Πού; Μέσα στο σπίτι μας. Δεν μπόρεσαν να το προστατέψουν οι ένοπλες και οι πολιτικές δυνάμεις έναντι οιουδήποτε τιμήματος. Και οι άλλοι πήγαν στα Φόκλαντ στην Αργεντινή, ένα μήνα ταξίδι.

Βλέπεις την παρέλαση του στρατού και είναι να κλαις. Ένας μπρος άλλος πίσω. Προγούλια, κοιλιές μπαλόνια, κώλοι πετάνε και δεν είναι κανείς στη θέση του. Έχουμε βγει από τα όρια παντού. Και αναρωτιέμαι: κανένας πια δεν μπόρεσε τόσα χρόνια και δεν μπορεί ούτε τώρα να συνειδητοποιήσει σε τί τραγική κατάσταση βρισκόμαστε, με πρώτους τους πολιτικούς όλων των κομμάτων και των χρωμάτων; Γίναμε όλοι φοβισμένοι;

Βέβαια όλη η υφήλιος έτσι είναι αλλά εμείς τό ’χουμε παρακάνει. Ακούς ειδήσεις και απελπίζεσαι. Ο κόσμος φοβάται. Άνθρωποι ηλικιωμένοι, μονάχοι, απροστάτευτοι. Σκεφθείτε το λίγο. Να είσαι πρωθυπουργός και να ξέρεις ότι φοβούνται οι πολίτες σου, ότι ζουν μέσα στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα αν θα υπάρχουν την επομένη ώρα.

Μα τί να κάνει, θα ειπεί κάποιος. Δεν ξέρω τί να κάνει. Αυτό θα το βρουν οι ίδιοι. Γι’ αυτό πήγαν εκεί οι βουλευτές και οι υπουργοί και έχουν πολλά να κάνουν και ο πρωθυπουργός και όλοι τους. Και πρώτα πρώτα όλοι μαζί οι πολιτικοί να συνέλθουν αλλιώς ο πρωθυπουργός να τους καταγγείλει στα ίσια. Και να ζητήσει τη βοήθεια όλων των πολιτών ακόμα και του στρατού. Για χίλιες δουλειές. Και όχι να κάθεται ο στρατός μέσα στα στρατόπεδα. Έτσι τί τον θες; Δεν τον έχεις τον στρατό μόνο αν θα γίνει πόλεμος. Αντί λοιπόν να τον έχεις στο φυλάκιο και να παίζει το κινητό και… έφοδος και προχώρα στο παρασύνθημα, να κάνουν τέσσεροι τέσσεροι περιπολίες με σαφείς εντολές και οδηγίες και να τον έχεις και σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο. Έριξε με το καλάσνικωφ ο αναρχικός ή ο ληστής; Τον ακινητοποιείς και τον αχρηστεύεις αμέσως. Αλλιώς ρίχνεις εκατό. Κι αυτά να τα πουν όλοι οι πολιτικοί στους πολίτες. Άλλωστε το καθήκον των πολιτικών είναι να προστατεύουν τους πολίτες και όχι να τους κοροϊδεύουν, να τους εκμαυλίζουν, να φλυαρούν στα κανάλια με τη «διεθνολογία» και την «πολιτική ανάλυση», να τους εξαπατούν να τους ψηφίσουν, για να τρώνε τον άμπακο ενθυλακώνοντες τεράστια ποσά από ποικίλες απολαβές που τα λένε αποζημίωση για να μη φορολογούνται. Και στη Βουλή «ωσεί παρόντες» και «πανταχού παρόντες» στη διαπλοκή και με νόμους να μη λογοδοτούν, μας δουλεύουν κανονικά ή βρίσκουν καταφύγιο στο κόλπο της εξεταστικής.

Ένας τόπος η Ελλάδα με τόσες ομορφιές. Μοναδικός. Ήλιος, θάλασσες, αρχαιότητες, ποίηση, μουσική, τραγούδι, φιλοσοφία. Τί δεν έχει η Ελλάδα! Να τα λες και να μη σωνώνται. Και νά ’χει καταντήσει η Αθήνα και οι άλλες πόλεις, ακόμη και τα χωριά, να μη μπορείς να πας στο σπίτι σου να βρεις ησυχία. Αυτοί οι άνθρωποι, θα το ξαναπώ, δεν έχουν συνειδητοποιήσει σε ποιόν τόπο, σε ποια Χώρα ζουν. Ότι η Χώρα αυτή είναι η ίδια μας η ζωή, το ίδιο μας το αίμα. Και να μην την προστατεύει κανένας. Είναι δυνατόν να ζούμε στον τόπο μας, στο σπίτι μας και να φοβόμαστε;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα