Μπουμπουνητά

Σάββατο, 23 Νοέμβριος 2019 17:49 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Να ακούς κάτω απ’ τη στέγη σου τ’ ανθρώπινα μπουμπουνητά της Ευρώπης.
Νικηφόρος Βρεττάκος

Ήταν, λέει, το όνειρο βαθύ. Μες στη μέση μια χώρα που βρεχόταν από θάλασσα.

Απ’ την Ανατολή μια βάρκα ερχόταν γεμάτη μετανάστες. Χωρίς χαρτιά, τρισάθλια ντυμένοι και πεινασμένοι. Άλλοι τους έλεγαν πρόσφυγες και άλλοι λαθρομετανάστες. Πάντως διακοπές δεν πήγαιναν. Η ζωή τους κινδύνευε.

Προς τα δυτικά μια άλλη βάρκα με νέους Έλληνες έφευγε προς τη Δύση. Όλοι είχαν χαρτιά. Ταξιδιωτικά έγγραφα, πτυχία, διπλώματα. Σαν να ήτανε επιστημονικό προσωπικό. Ούτε αυτοί πήγαιναν διακοπές. Ούτε φαινομενικά η ζωή τους κινδύνευε στη χώρα που ζούσαν. Το μέλλον τους όμως; Το ντύσιμο τους; Αξιοπρεπές.

Οι βασιλείς ανησυχούσαν για αυτούς που ερχόταν απ’ την Ανατολή. Κίνδυνος εξ Ανατολών έλεγαν. Για τους άλλους, φράγκο δεν έδιναν. Παγερή αδιαφορία.

Έτσι η χώρα άδειαζε από Έλληνες, που δε θα επέστρεφαν ποτέ και δεχόταν χωρίς να θέλει πρόσφυγες και μετανάστες, ή και λαθροεισβολείς που και πολλοί από αυτούς δε θα έφευγαν ποτέ.

Τους στοίβαζαν, τους στάβλιζαν μάλιστα οπουδήποτε και έκαναν το σταυρό τους (που δεν πίστευαν) μη μολύνουν την ελληνική κοινωνία.

Χρόνια κρατούσαν και οι δύο κολόνιες που μύριζαν πολιτική σήψη, άγνοια και περισσή βλακεία.

Οι βάρκες με τα χρόνια περίσσευαν και εξ Ανατολών και προς τη Δύση.

Η χώρα ζούσε πια, μια πρωτοφανή τραγωδία.

Όλοι εθελοτυφλούσαν και ουδείς έπαιρνε ακριβή θέση για το τι θετικό προτείνει να γίνει τόσο με τους πρόσφυγες-μετανάστες ούτε, και κυρίως, με τους Έλληνες που έφευγαν. Σαν να μην έφευγε το μέλλον της χώρας.

Η χώρα άδειαζε, η υπογεννητικότητα ήταν η νέα κρίση εν μέσω μιας άλλης τεχνητής κρίσης.

Ήταν στην κυριολεξία η κρίση που θα την αφάνιζε.

Χωρίς παιδιά δεν υπάρχει μέλλον, κάποιοι ελάχιστοι, σκέφτονταν.

Άλλοι το έλεγαν με άλλα λόγια, όπως ο συνήθως σιωπηλός πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής.

Το μεταναστευτικό «μπορεί να εξελιχθεί σε μείζον, με άγνωστες σήμερα προεκτάσεις», συν, «τις δυσμενείς προβλέψεις για τις δημογραφικές προοπτικές», συν, «η φυγή των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό» και κατέληξε «ότι μπορεί να βρισκόμαστε στο όχι μακρινό μέλλον ενώπιον εθνικής κρίσης».

Σώπα!

Μήπως μας προετοιμάζουν για κάτι;

Ποιοί δεν ενδιαφέρονται να αντιμετωπίσουν το θέμα και γιατί;

Ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν λύσεις;

Η Ευρώπη υπάρχει ή περιμένει τον τελευταίο ασπασμό;

Ποιοι έχουν «γραμμένη» τη χώρα και το μέλλον της και νοιάζονται μόνο για το μισθό τους;

Η ιστορία δίνει απαντήσεις και η ίδια είναι που τονίζει ότι χωρίς εθνική στρατηγική και συνεννόηση η καταστροφή είναι δεδομένη. Τα μπουμπουνητά ήδη ακούγονται, ενώ κάποιοι ψήνουν σουβλάκια με συνείδηση γουρουνοσυμπεριφοράς για να ξορκίσουν το κακό.

Ξέχασα να σας πω, ότι τα χωριά μας ερημώνουν ανεπιστρεπτί. Μετά, θα φταίει ο σουλτάνος!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα