Παραμυθιών Γωνιά:Κατ’ οίκον περιορισμός

Σάββατο, 07 Μάρτιος 2020 17:43 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τότε χτύπησαν την πόρτα. Εγώ, αφελής όπως πάντα, πήγα και άνοιξα.
Και έτσι μια καινούργια θλίψη μπήκε στον κόσμο.
Τάσος Λειβαδίτης

 

Είμαστε αριθμοί. Όχι άνθρωποι. Κρατούμενοι μιας παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς που δε διστάζει και δεν αναγνωρίζει πρόσωπα.
Το μόνο ήθος της είναι το κέρδος.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν στο βωμό των κερδών των πολυεθνικών. Ένας πόλεμος δηλαδή, που πάντα γινόταν αλλά τώρα γίνεται με άλλους όρους.

Τα θύματα μετριούνται σε παγκόσμιο επίπεδο όπως και τα κέρδη των εταιρειών. Αυτά είναι αποτελέσματα της Παγκοσμιοποίησης. Όπως και ο διαρκής έλεγχος των κινήσεων και των συνηθειών μας. Ο έλεγχος συναισθημάτων και αισθητικής.

Το συναίσθημα της εποχής είναι η θλίψη.
Έτσι, ένα νέο είδος δουλείας εξελίσσεται, προϊόν του ανθρώπου, που αρρωσταίνει θύτες και θύματα.

Ένα συναίσθημα ενοχής που μας φορτώνουν για όσα κάνουμε και όσα δεν κάνουμε. Για να αισθανόμαστε στην καθημερινότητα το «χάλκεον (ψεύτικο) βαρύ χέρι του φόβου» που μας δείχνει το πόσο ανίσχυροι είμαστε στα όσα μας υποχρεώνουν να πράττουμε.

Μας χτυπούν την πόρτα. Με ψεύτικες ειδήσεις, με απειλές, με εξώσεις, με ψυχώσεις, με ό,τι πιο βίαιο γίνεται και εμείς ανοίγουμε. Μάθαμε να ανοίγουμε από φόβο. Ανοίγουμε στη βία, την απάτη και την τρομοκρατία, σαν γεροντάκια και ανήμπορες γριούλες που τις εξαπατούν οι επιτήδειοι.

Έτσι, ο κατ΄ οίκον περιορισμός που μας έχει επιβληθεί, σε όλα τα επίπεδα, ετοιμάζει το νέο ιό που θα χτυπήσει σύντομα, πολύ σύντομα, την πόρτα μας. Αυτός είναι που θα σαρώσει την ανθρωπότητα και θα σαπίσει όμως και όλο το μηχανισμό που τον δημιούργησε.
Η μαζική κατάθλιψη που έρχεται θα οδηγήσει στην απόσυρση από τη ζωή.

«Δεν ζω» θα είναι το επόμενο παγκόσμιο σύνθημα που θα πει όλη την αλήθεια για αυτό που συμβαίνει. Δεν χαίρομαι, δεν έχω όραμα, δεν ελπίζω και όλα τα δεν του κόσμου θα μαζευτούν γύρω από αυτό.

Αλλά ως τότε, σαν φυλακισμένοι που είμαστε θα πρέπει να βρούμε τρόπο για την ηρωική έξοδο. Για την αλήθεια που δεν γνωρίζουμε. Για τα μάτια ερμητικά κλειστά που έχουμε.

Και έξοδος δε γίνεται όταν δεν έχεις από που να πιαστείς. Όταν δεν υπάρχει όνειρο. Όταν δεν οραματίζεσαι την επόμενη μέρα.

Για να βγεις στο δρόμο πρέπει να ξέρεις και που οδηγεί. Τουλάχιστον από ένστικτο.

Ωστόσο υπάρχει το ασφαλές εισιτήριο για την έξοδο από την πόρτα. Χωρίς κίνδυνο να κλείσουμε ό,τι μας φοβίζει.
Ας ακούσουμε κατά γράμμα τις οδηγίες ενός σοφού Έλληνα:

«Όπου και να σας βρίσκει το Κακό, αδελφοί,
όπου και να θολώνει ο νους σας,
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη!»

Και μνημονεύετε (διαβάζετε) Οδυσσέα Ελύτη. Ο δρόμος είναι ολάνοιχτος και η πόρτα αοράτως πανίσχυρη. Τότε θα αντιληφθούμε «και ένα ένστικτο, ποιος ξέρει από ποια προγονικά βουνά κατεβασμένο, με έκανε να συσπειρώνομαι για να αμυνθώ». Τότε ίσως κοιτάξουμε και την άνοιξη που «και η άνοιξη προϊόν του ανθρώπου είναι». Και αυτό οδηγία Οδυσσέα Ελύτη, που κλείνουμε αυτές τις μέρες εικοσιτέσσερα χρόνια από την έξοδο του.

Δημήτρης Αβούρης
Αφηγητής παραμυθιών - Ποιητής

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα