Μιλάμε για τη συγκεκριμένη συγκάλυψη. Εκείνην των εγκλημάτων των Τεμπών, τελεσθέντων κατ’ εξακολούθησιν και κατά συρροήν υπό δραστών ιδιαιτέρως επικινδύνων, όπως λένε οι νομικοί, του λευκού και μη περιλαιμίου. (Στην κατηγορία του λευκού ανήκουν οι πολιτικοί). Γι’ αυτό και το άρθρο στον τίτλο. Αν δεν υπήρχε άρθρο δεν θα στεκόμαστε στη γνωστή συγκάλυψη των Τεμπών, αλλά θα πηγαίναμε και σε άλλες και ο τίτλος τότε θα ήταν συμβολικός. Σήμερα όμως θα μιλήσουμε για τη συγκεκριμένη συγκάλυψη (ποτέ λέξη δεν χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) του συγκεκριμένου εγκλήματος, και θα αποδείξουμε ότι αυτή είναι σκαστή κι ας λέει η κυβέρνηση δυο χρόνια τώρα σε όλους τους τόνους πως δεν υπάρχει. Μάλιστα δεν προκαλεί. «Ας μας πουν πού είναι η συγκάλυψη», «η συγκάλυψη είναι ανύπαρκτη», «πού βλέπετε τη συγκάλυψη;» κραυγάζει, καίτοι αυτή βοά! Κι όχι μόνον το κυβερνητικό, αλλά δυστυχώς όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα συγκαλύπτουν χρόνια τώρα, συνεπικουρούσης της Δικαιοσύνης.

Και δεν μιλάμε ούτε για κρατικές συμβάσεις, πχ 717, προσλήψεις, συστήματα ασφαλείας που από το 2010 δεν εγκατέστησαν αν και ήσαν υπόχρεοι, για τη φωτιά, τα μπαζώματα, αλλοίωση των ηχητικών, την ανάληψη χαρτοφυλακίου μεταφορών από Τζιτζικώστα και Βόζενμπεργκ σε Ευρωπαϊκούς θεσμούς και άλλα πολλά για τα οποία φρόντισε, όπως πάντα, η εξουσία με το χυδαίο πρόσωπο. Όχι πως δεν έχουν τη σημασία τους και δεν δείχνουν συγκάλυψη. (Για το μπάζωμα μόνον και ότι ο τόπος του εγκλήματος δεν έμεινε ανέπαφος – κορδέλα και φρουρά και δεν ζυγώνει κανείς χωρίς εντολή τού έχοντος την ανάκριση, πρώτη αρχή και πρώτο μάθημα στην Εγκληματολογική τακτική στις Αστυνομικές Σχολές – που θα ‘πρεπε οι δράστες να είναι στη φυλακή από την ημέρα που διεπράχθη, ό,τι αξίωμα κι αν κατέχουν, περιφερειάρχες, υφυπουργοί ή υπουργοί κι όπως θέλουν ας ονομάζονται, Τριαντόπουλοι, Σκέρτσοι ή Αγοραστοί).

Και ψάχνουμε να βρούμε αν υπήρξε Κεντρική εντολή και ποιος την έδωσε. Και στήνουμε καινούριες επιτροπές, “ράβε – ξήλωνε δουλειά να μη σου λείπει”, αφού η πρώτη όχι μόνον ουδέν απέδωσε, αλλά απεδείχθη παντελώς ανεπαρκής, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να ομολογήσει.

Έχουν, επαναλαμβάνω, κι αυτά τη σημασία τους, αλλά η αδιαμφισβήτητη σατανική συγκάλυψη κρύβεται αλλού. Είναι στην κατάπτυστη διάταξη του άρθρου 86 του Συντάγματος (όλος ο δόλος σ’ αυτήν) και βαρύνει όλα τα κόμματα κι όλους τους πολιτικούς, που ψευδεπιγράφως τη λένε «περί ευθύνης υπουργών», ενώ στην πραγματικότητα είναι περί μη ευθύνης ή περί ανευθυνότητος υπουργών, έργον των “μεγάλων” πολιτικών καθηγητών συνταγματολόγων, Ευάγγελου Βενιζέλου και Προκόπη Παυλόπουλου. Διότι φανταστείτε ανεύθυνους υπουργούς, που απαιτούν να είναι οι πολίτες υπεύθυνοι και τί παράδειγμα δίδουν. Μάλιστα, δε, φρόντισαν να μην έχουν ευθύνη πριν καν τελεστούν τα εγκλήματά τους, με διάταξη που έβαλαν στο Σύνταγμα ώστε να μην τους κουνάει κανείς, και που παρόμοια δεν υπάρχει σε καταστατικό χάρτη κανενός κράτους στον κόσμο με δημοκρατικό ή μη πολίτευμα. [Προσπαθώ να μπω στον κόσμο των εμπνευστών αυτής της διάταξης και των βουλευτών που εν συνεχεία την ψήφισαν μαζί με τον εφαρμοστικό νόμο, να βγάλω μια φωτογραφία της ψυχής όλων αυτών μαζί και να σας τη φέρω, αλλά μου είναι εντελώς αδύνατον. Έτσι επιστρατεύοντας το λόγο έρχεται η φράση: μεγαλοφυώς αναιδείς και κυνικοί οι εμπνευστές, ενώ για τους βουλευτές τα πράγματα είναι πιο σύνθετα.]

Και οι έχοντες τη “θεία φώτιση” του άρθρου αυτού αμείφθηκαν για το έργο τους και ο μεν ένας εψηφίσθη παρά των υπολοίπων και κατέλαβε τον θώκον του Ανωτάτου άρχοντος, ο έτερος δε κρατείται εφεδρεία δια την προσεχή πενταετία.

Ωστόσο η υπόθεση των Τεμπών έλαβε άλλη τροπή, αφού φάνηκε στο μπάζωμα η εμπλοκή του Τριαντόπουλου, τα ψέματά του απεκαλύφθησαν και ενώ στην αρχή έλεγε πως δεν ασχολήθηκε καν, μετά ότι δεν μετείχε σε καμμία σύσκεψη με υπουργό και όταν πια απεκαλύφθη ότι ψεύδεται, αποκαλούσε ψεύτες όσους τον ξεσκέπασαν. Ψέματα πάνω στα δικά τους ψέματα. Και όταν δεν έχουν τί άλλο να πουν, αλλάζουν το βιολί. «Θέλετε να αποσταθεροποιήσετε την πιο σταθερή δημοκρατία(;)» και άλλα πολλά λένε και το σύστημα άρχισε να ανησυχεί.

Έτσι επεστράτευσαν συνταγματολόγον από τη ναφθαλίνη, ο οποίος απεφάνθη ότι ο Τριαντόπουλος μπορεί να παραπεμφθεί στο φυσικό του δικαστή, πράγμα που αρνιόσαντε ως τώρα και να μην υποστεί τo βάσανο της επιτροπής. Κι όλα αυτά το κόμμα του τα λέει «γενναία πράξη», ενώ οι αντίπαλοι λένε ότι τούτο γίνεται για να μην εμπλακεί η μισή Κυβέρνηση. (Άμα μπλέξεις με το ψέμα, είσαι υποχρεωμένος να λες πάντα ψέματα για να σταθείς όρθιος. Και τα ψέματα οδηγούν στα αίματα).

Τί ήταν όμως να πει ο εν συντάξει συνταγματολόγος, ότι ο υπουργός μπορεί να παραπεμφθεί στο φυσικό του δικαστή. Νάτοι πάλι μπροστά οι ασυναγώνιστοι θεμελιωτές του άρθρου όνειδος 86 του Συντάγματος, Βενιζέλος και Παυλόπουλος, ο μεν πρώτος να καταγγέλλει καταστρατήγησή του, ο δε δεύτερος να μιλεί για άκυρη προανακριτική. Και οι δύο μαζί να υπερασπίζονται με πάθος το έργο τους, δίνοντάς μας μαθήματα νομιμότητος, επισείοντας παράλληλα τον κίνδυνο παραγραφής.

Και λέει το άρθρο 86 του Συντάγματος, που έχουν καταδικάσει κατά καιρούς όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί όλων των κομμάτων, όμως αυτό στέκει αγέρωχο για να καλύπτει τα εγκλήματά τους, πως αν ο ανακριτής κατά την εξέταση οποιασδήποτε ποινικής υποθέσεως πέσει πάνω σε όνομα υπουργού (τζιζ, καίει, υπουργός ενόψει, ταμπού, πράγμα ιερόν και ως τοιούτον απαγορευμένο), τότε τα μολύβια κάτω, σταθείτε προσοχή και στείλτε την υπόθεση στη Βουλή αμελητί. Και στη Βουλή πια από κει και πέρα αναλαμβάνουν τα σαΐνια, οψέποτε ο Πρόεδρος ευαρεστηθεί να την εμφανίσει και αρχίζουν οι ατέρμονες συζητήσεις, οι αντεγκλήσεις και οι γνωστοί σκυλοκαβγάδες (κοινοβούλιον γαρ). Όπως: Θα φτιάξουμε εξεταστική το ένα κόμμα (Υπόψιν καμμία εξεταστική δεν απέφερε άλλο από χρήμα πολύ εις τα θυλάκια των βουλευτών. Και ενδεικτικά μόνο: τα μέλη της επιτροπής για το σκάνδαλο της Siemens μοιράστηκαν 1,7 εκατομ. €, ενώ άλλη επιτροπή τραπεζικούς λογαριασμούς καταχραστών πολιτικών τους έβγαζε αριθμούς κινητών τηλεφώνων, κλπ κλπ), προκαταρκτική το άλλο, προανακριτική το τρίτο, κι αν γίνει προανακριτική πρέπει να καταθέσετε κατηγορητήριο ξαναλέει το πρώτο και φτου κι απ’ την αρχή. Και ατέλειωτες συζητήσεις χωρίς να βρίσκεται άκρη ποτέ ή μάλλον βρίσκεται πάντοτε και είναι στη συγκάλυψη των ανομιών τους. Και ο λαός τους σιχάθηκε πια. Στην εμπιστοσύνη των πολιτών τα κόμματα ούτε 8%!

Και όμως το πράγμα είναι τόσο απλό, αφού όπως λένε ενδιαφέρονται και όπως ο λαός απαίτησε με τα μεγαλειώδη και μοναδικά συλλαλητήρια των 26/1 και 28/2/25 (συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση δεκαετιών ήταν) αλήθεια και δικαιοσύνη, υπάρχει τρόπος. Απλός, πρακτικός, ανέξοδος, δίκαιος, καθαρός και εφαρμόσιμος που παύει κάθε εκμετάλλευση και κάθε καχυποψία. Και είναι: Να σηκωθεί έστω ένας βουλευτής οποιουδήποτε κόμματος και να μιλήσει στη Βουλή τρία λεπτά να τον ακούσει όλος ο Ελληνικός λαός.

− Ενδιαφερόμαστε πραγματικά, να πει, να αποδοθεί δικαιοσύνη; Αν δεν υποκρινόμαστε να συμφωνήσουμε τώρα και οι 300 να καταργηθεί δια βοής το άρθρο σκάνδαλο 86 του Συντάγματος, το οποίο όλοι μας άλλωστε έχουμε καταδικάσει, αφήνοντας τη Δικαιοσύνη που την έχουμε δέσει χειροπόδαρα να κάνει τη δουλειά της. Που δεν της επιτρέπουμε να επιληφθεί αν πέσει πάνω σε όνομα υπουργού. Κατά τα λοιπά, όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι του νόμου. Και ο Καραμανλής ή ο Σπρίτζης ή οποιοσδήποτε άλλος, αν φταίει, να καθίσει στο ίδιο εδώλιο με τον σταθμάρχη.

Και συνεχίζοντας να πει: «Ούτε συστάσεις εξεταστικών ή προανακριτικών, ούτε προτάσεις μομφής για τις οποίες χρειάζονται τόσοι βουλευτές και άλλα πολλά». Αφού είναι απόφαση της κυβέρνησης, όπως λέει, και ενδιαφερόμαστε να λάμψει η αλήθεια και είναι «απόφαση τιμής στα πλαίσια της δημοκρατικά συντεταγμένης πολιτείας», ελάτε τώρα να καταργήσουμε τη διάταξη αυτή και να αφήσουμε τη δικαιοσύνη να λειτουργήσει και όποιος φταίει να λογοδοτήσει απευθείας σ’ αυτή, η οποία λειτουργεί εν ονόματι του ελληνικού λαού. Τότε μόνο θα μπορούμε να πούμε πως δεν υπάρχει συγκάλυψη και μόνον έτσι θα πειστεί και θα ηρεμήσει ο λαός.

Όσο το 86 στέκει –από μόνο του μέγα σκάνδαλο– και όσο ο εκάστοτε πρωθυπουργός διορίζει την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων και έχουμε παραγραφή μετά τη δεύτερη σύνοδο της Βουλής, κανείς δεν πιστεύει πως εμείς, η εκάστοτε εξουσία δηλαδή, δεν κατευθύνουμε τη Δικαιοσύνη. Όλα τα άλλα περί δήθεν πολιτικής ευθύνης είναι στρατηγήματα για να μην λογοδοτούμε, όπως κανείς δεν λογοδότησε κατά τα πενήντα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, καίτοι από υπουργούς ετελέσθησαν ανομολόγητα εγκλήματα. Και ενδεικτικά μόνον: 4,5 δισ € των ταμείων έκαναν σε μια νύχτα φτερά.

Τά ’παιξαν στο χρηματιστήριο χωρίς οι μέτοχοι να ερωτηθούν, εξοπλιστικά, άρματα, υποβρύχια που έγερναν, ελικόπτερα, SS 300, λίστες, Ολυμπιακά έργα, Δημόσια έργα, δωροδοκίες κομμάτων, παράνομες δανειοδοτήσεις κομμάτων, μνημόνια, λεηλασία της πατρίδος και ευθύνη έχουν τα θύματα των μνημονίων ήτοι μισθωτοί και συνταξιούχοι των οποίων τα ασφαλιστικά ταμεία καταληστέφτηκαν κλπ, κλπ, όλα γινομένα καλά. Και οι ληστές λευκοί στην κοινωνία για να δοθούν τα ονόματά τους σε οδούς και πλατείες (προστατεύει γαρ το 86). Και ο Ιταλός αρχιμαφιόζος Γκαλμπίνι να λέει πως «ο Σικελός μαφιόζος είδε Έλληνα υπουργό και τρόμαξε».

Και ποιοι είμαστε εμείς που δεν Δεχόμαστε την δικαιοσύνη της πατρίδος; Και πού πάει η ρήση του Πλάτωνος όταν λέει: Η Δικαιοσύνη είναι ο μεγαλύτερος και ο καλλίτερος καθαρμός. Όποιος δεν δέχεται τη Δικαιοσύνη της πατρίδος του, έστω και αν είναι ο μέγας βασιλεύς των Περσών, ακάθαρτον και απαίδευτον και αισχρόν να τον λογαριάζετε (Σοφιστής Ε 230).
Αν το 86 καταργηθεί αμέσως τώρα δια βοής και η ασυλία εφαρμοστεί όπως ακριβώς στην Αγγλία, την κοιτίδα της Δημοκρατίας, τότε οι Έλληνες θα πεισθούν ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει και θα ηρεμήσουν. Όσο αυτά δεν γίνονται και όσο ο πρωθυπουργός θα λέει πως θα τα συμπεριλάβει και θα τα εξετάσει στην επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, μία από τα ίδια δηλαδή, ο λαός θα τα θεωρεί τεχνάσματα που σκοπό έχουν την για πολλοστή φορά εξαπάτησή του και δεν θα ηρεμήσει, αφού η πολιτική θα βρωμίζει τη Δικαιοσύνη, που δεν θα είναι ποτέ ανεξάρτητη, και εμάς με τις ιδιόρρυθμες ασυλίες μας θα θεωρεί ότι δεν είμαστε για την φυλακή μόνο αλλά και για το άσυλο.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους εμείς οι πολιτικοί ότι ο λαός μάς κατάλαβε και να ενεργήσουμε τώρα αμέσως όπως ο Αλέξανδρος με τον Γόρδιον δεσμόν, που κανείς δεν μπορούσε να τον λύσει και όποιος επιχειρούσε τον περιέπλεκε χειρότερα. Ακριβώς όπως τώρα. Όπως αυτό που ζει σήμερα η Ελλάδα. Τί πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Εκείνο που έκανε ο Αλέξανδρος, δηλαδή να τον κόψουμε με το σπαθί, αφού κάποτε στη ζωή βρισκόμαστε μπροστά σε γόρδιους δεσμούς.

Και καταλήγοντας να πει: «Τούτες τις ώρες η Ελλάδα βρίσκεται σε ανταριασμένο πέλαγος. Ο κίνδυνος είναι αδυσώπητος και καμμία άλλη λύση δεν υπάρχει από το να συμφωνήσουμε όλοι τώρα να καταργηθεί δια βοής το ντροπιαστικό άρθρο 86 σαν να μην υπήρξε ποτέ και απ’ ευθείας υπαγωγή των πάντων και των πολιτικών στο φυσικό δικαστή με αναδρομική ισχύ.»