Μία ακόμα ηχηρή, θεσμική τοποθέτηση με σαφείς αποδέκτες, περιλαμβάνει ανοιχτή επιστολή του προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Σπάρτης, Ιωάννη Λ. Νικολόπουλου, η οποία εστιάζει κατά κύριο λόγο σε ζητήματα διαφθοράς, θεσμικής εκτροπής και δημόσιας ηθικής. Ωστόσο, ήδη από το εισαγωγικό της μέρος, δεν λείπει η σαφής και αυστηρή αναφορά σε ένα χρόνιο τοπικό ζήτημα, το οποίο επανέρχεται σταθερά στον δημόσιο διάλογο μέσα από τις παρεμβάσεις του Δικηγορικού Συλλόγου. Δεν είναι άλλο από το το παλαιό Δικαστικό Μέγαρο Σπάρτης. Ένα ανοιχτό «τραύμα» της πόλης που παραμένει χωρίς λύση για πάνω από δύο δεκαετίες και στοιχειώνει τον τόπο, παρά τις κατά καιρούς δεσμεύσεις που δεν μετουσιώθηκαν ποτέ, μέχρι στιγμής, σε ουσιαστική πράξη.
Χωρίς να αφιερώνει εκτενή ανάλυση, ο κ. Νικολόπουλος επιλέγει να τοποθετηθεί με τρόπο σύντομο, μα απολύτως δηλωτικό, αφήνοντας να αποτυπωθεί η αγανάκτηση για τη διαχρονική αδράνεια και τη θεσμική αδιαφορία που -όπως υπονοείται- συνοδεύουν την υπόθεση του ιστορικού κτιρίου της Σπάρτης.
Τονίζει συγκεκριμένα στο σχετικό εισαγωγικό απόσπασμα ο Ι. Νικολόπουλος: «Σήμερα δεν θα ασχοληθώ ξανά με το πολύ σοβαρό θέμα της αποκατάστασης του Παλαιού Δικαστικού Μεγάρου Σπάρτης. Και τούτο διότι σέβομαι απολύτως τον εαυτό μου, τους συνεργάτες μου – μέλη του νεοεκλεγέντος μετά τις αρχαιρεσίες του Νοεμβρίου 2025, Διοικητικού Συμβουλίου -τους οποίους επ’ ευκαιρία και για μία ακόμα φορά συγχαίρω-, αλλά και όλους τους συναδέλφους μου – μέλη του Ιστορικού Δικηγορικού Συλλόγου Σπάρτης». Εκεί ακριβώς, ο λόγος γίνεται ωμός και καταγγελτικός, χωρίς «στρογγυλέματα», με τον πρόεδρο του Συλλόγου να συνοψίζει αυτό που εδώ και χρόνια ψιθυρίζεται στην πόλη: «Ο εμπαιγμός μας στο θέμα αυτό δεν έχει όρια. Η ευαισθητοποίηση των αρμοδίων έχει εκλείψει παντελώς, η απαιτούμενη χρηματική πίστωση έχει πλέον εξαερωθεί δι’ αλλότριους σκοπούς και το Παλαιό Δικαστικό Μέγαρο, δεν στέκει πλέον αγέρωχο και περήφανο, αλλά έτοιμο να καταρρεύσει. Αιδώς Αργείοι».
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά δημόσιων παρεμβάσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Σπάρτης, ο οποίος εδώ και χρόνια διατηρεί το ζήτημα στην επικαιρότητα με διαρκή «καμπανάκια», επισημαίνοντας τους κινδύνους που απορρέουν από τη συνεχιζόμενη εγκατάλειψη του άλλοτε κραταιού Μεγάρου και την απουσία ουσιαστικών αποφάσεων. Παρότι αυτή τη φορά η αναφορά γίνεται χωρίς αναλυτική ανάπτυξη, το μήνυμα παραμένει ευθύ, σαφές και υπαινικτικό, ενισχύοντας την αίσθηση ότι η υπομονή (και) της νομικής κοινότητας έχει πλέον εξαντληθεί…
