Παιδικά ψυχικά τραύματα

Τετάρτη, 14 Νοέμβριος 2018 21:13 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Οι δυσάρεστες εμπειρίες της ζωής, πόλεμος, οικονομικές κρίσεις κλπ, μπορούν να προκαλέσουν αθεράπευτα ψυχικά τραύματα, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στην κατοπινή ζωή μας. Μεγάλη σημασία έχουν τα ψυχικά τραύματα, που δημιουργούνται κατά την πρώτη ηλικία μας, γιατί αυτή αποτελεί το βάθρο της κατοπινής ζωής μας και μας επηρεάζει σημαντικά, λένε οι ψυχαναλυτές.
Έλεγα στο προηγούμενο γραπτό μου, ότι, όταν επέστρεψε ο πατέρας, το 1922 απ’ τον πόλεμο, είδε για πρώτη φορά τον πρώτον του γιό και μεγάλον μου αδελφό Αντρέα, πέντε χρονών παιδί. Ακολούθησαν τρία συνεχόμενα κορίτσια, η Ελένη, η Ευτυχία και η Σμαράγδω. Μετά άλλα τρία συνεχόμενα αγόρια. Ο Νίκος, ο Ηλίας κι εγώ. Τον Νίκο τον χάσαμε, όταν ήμουνα τριών χρόνων, όπως και τον παππού Αντρέα. Δεν θυμάμαι τίποτε απ’ αυτά.
Μεγαλώσαμε όλα με την φροντίδα της γιαγιάς γιατί η μητέρα έτρεχε και στα χωράφια που ήσανε αρκετά. Το πρωί άρμεγε την αγελάδα ή τις κατσίκες για το πρωινό γάλα μας κι ετοίμαζε το φαγητό και ότι άλλο έπρεπε να πάρουν μαζί τους στα κτήματα. Τακτικά άναβε τον χωριάτικο φούρνο, να ψήσει τα καρβέλια του ψωμιού και τα παξιμάδια, που από ενωρίς είχε ζυμώσει. Βοηθάγανε και τα κορίτσια. Ο πατέρας σαμάρωνε το γάιδαρο ή το μουλάρι κι ακόνιζε ή έφτιαχνε ότι εργαλείο χρειαζότανε, για την εκάστοτε περίπτωση, να πάρουνε μαζί τους.
Στο σπίτι έμενε η γιαγιά μ’ εμένα τεσσάρων χρονών, ο Ηλίας πήγαινε σχολείο στην πρώτη τάξη, ήμουνα μονάχος, έψαχνα να βρω τρόπο να το σκάσω κι όσο ανέβαινε ο ήλιος, άκουγα φωνές απ’ την αλάνα. Στέκι μας είχαμε το προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, εκατό μέτρα μακριά. Κατέβαινα τη σκάλα, άνοιγα την πόρτα της αυλής κι έπαιρνα το δρόμο για το στέκι μας, κρυφά απ’ τη γιαγιά. Εύρισκα παιδιά, παίζαμε μπίλιες με κέρδος ένα καρύδι κοκολόι τη φορά, τα πολλά και καλά ήτανε για πούλημα.
Εκεί εσύχναζε κι ένα κοριτσάκι συνομήλικό μου και αυθόρμητα τα βηματάκια μας οδηγούντο στο σπίτι της, κοντά στην αλάνα. Ανεβαίναμε τις σκάλες, όπου ήτανε η κουζίνα και ευωδίαζε ο τόπος απ’ τη μυρωδιά της τηγανιτής πατάτας που έφτιαχνε η μητέρα της. Εκείνες οι πατάτες, ήτανε χοντροκομμένες, στρογγυλές και ζουμερές μέσα στο λάδι. Τις έτρωγα και λαδωνόμουνα. Η γιαγιά έψαχνε να με βρει και με μάλωνε, που κάθε φορά μ’ έβλεπε λαδωμένο κι’ άπλυτο απ’ το παιχνίδι. Είχε κουραστεί πλέον να μεγαλώνει παιδιά στην οικογένεια, γερασμένη όπως ήταν.
Μια μέρα, φεύγοντας πάλι κρυφά, έβαλα στην τσέπη μου, μερικά καρύδια καλά, που βρήκα στο σπίτι, να τα πάω στη φιλενάδα μου, τόσες πατάτες είχα φάει στο σπίτι της. Ήτανε μόνη της, τ’ άλλα παιδιά αλλού. Καθίσαμε και σπάγαμε τα καρύδια με πέτρες και τα τρώγαμε. Τελειώσαμε μ’ αυτά κι όλως αυθορμήτως βγάλαμε τα βρακάκια μας και κοιταζόμαστε αμήχανα, χωρίς να ολοκληρώσουμε ότι είχαμε στο μυαλουδάκι μας, να κάνουμε. Λες και είχαμε διαβάσει τον αυστριακό νευροπαθολόγο και ιδρυτή της ψυχανάλυσης Φρόιντ, που έγραψε στα βιβλία του, που τότε κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη, ότι η σεξουαλική ζωή μας, αρχίζει αμέσως, μετά την γέννησή μας.
Μας διέκοψαν όμως τ’ άλλα παιδιά, που εμφανίστηκαν ξαφνικά παίζοντας κυνηγητό, με αρχηγό τη μεγάλη Ελένη, οκτώ χρονών. Έφτυσαν στον κορμό του κυπαρισσιού και πάλι έφυγαν τρέχοντας. Εμφανίστηκε η γιαγιά όμως θυμωμένη. Πιάνει το χέρι μου και με το άλλο της μου έδωσε μια στο γυμνό πισινό μου. Φύγαμε κλαψουρίζοντας εγώ, που με προσέβαλε ενώπιον της φιλενάδας μου, κρατώντας στο χέρι, όπως κι εκείνη κλαίουσα, έκαστος το βρακάκι του.
Ξεχάστηκε αυτό το περιστατικό, ήλθε ο πόλεμος η κατοχή, ο εμφύλιος. Προστέθηκαν ακόμα πολλά τραύματα στην παιδική ψυχή μας. Καταφέραμε και επιβιώσαμε. Αυτό ήτανε για πολλά χρόνια το κύριο συναίσθημα. Η επιβίωση, η συντήρηση, ο φόβος για το αύριο. Αν όλα μου πηγαίνανε δεξιά, ποιος, ξέρει, αφού από μικρός είχα αυτή την τάση, ίσως να εξελισσόμουν με τον καιρό σ’ ένα Λατίνο εραστή, με πολλές γνωριμίες και σχέσεις. Όπως τώρα που άλλαξε η διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Οι εγγονίτσες μου του δημοτικού, έχουνε αθώες γνωριμίες, όπως όλα τα παιδιά και θα παντρευτούν τους φίλους τους, λένε, όταν μεγαλώσουν.
Οι μεγάλοι αλλάζουν τον/την σύντροφό τους για ψύλλου πήδημα, ακόμα και πολιτικοί μας, όταν πάρουν κάποια θέση, χωρίς κανένα φραγμό, χωρίζουν την πρώην και την αντικαταστούν με μικρούλα και ωραία, που για να την κρατήσουν, της παραχωρούν τα πάντα και αυτά, που δεν τους ανήκουν, αλλά στον ελληνικό λαό. Τί να πούμε, για κάποιους πλανητάρχες, που ένας απ’ αυτούς ερωτοτροπούσε στο οβάλ γραφείο του, με τη γραμματέα του, ήλθε και στην Ελλάδα να επαινέσει την οικονομία μας, την ώρα που ελλόχευε, το ξεφούσκωμα των μετοχών στο χρηματιστήριο Αθηνών; Ήτανε άραγε βαλτός; Ο άλλος πάλι έκανε δεσμούς, όσους εγούσταρε και στα ΜΜΕ, σχολιάζουν τις επιδόσεις του ακόμα. Τολμώ κι’ εγώ να σχολιάσω την προσωπική τους ζωή, γιατί στα χέρια τους κρατάνε τις τύχες όλου του κόσμου, και πρέπει να είναι συνετοί και να εμπνέουν εμπιστοσύνη στον κόσμο, που βλέπει, ότι ο πλανήτης μας, με το ρυθμό ρύπανσης, δεν έχει και πολλά χρόνια ζωής. Λοιπόν γιαγιάδες όλου του κόσμου ενωθείτε και προσέξτε τα εγγόνια σας γιατί χανόμαστε. Όσον αφορά τη μικρή μου γνωριμία της αλάνας, είναι γιαγιά και αυτή στην Αθήνα. Κι όταν βλεπόμαστε αναφωνώ, με θυμάσαι τέτε, που δεν ολοκληρώσαμε; Δεν θέλει φαίνεται ο Φρόιντ (διάβολος) να φύγει ακόμα απ’ το μυαλό μας.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα