Μαθητικά χρόνια την 10ετία του ’40

Τετάρτη, 20 Φεβρουάριος 2019 20:20 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Είμαι υποχρεωμένος, φίλοι μου αναγνώστες, μιας και η εφημερίδα, φιλοξενεί συχνά γραπτά μου, σε περίοπτο, μάλιστα, ενίοτε θέση και πολύ γι’ αυτό την ευχαριστώ, να αναφέρω ότι, τα πρώτα γράμματα τα διδάχθηκα στο χωριό μου την Τρύπη, σε δύσκολα χρόνια από το 1939 έως το 1945. Στον περιβάλλοντα χώρο της κεντρικής Εκκλησίας μας, ήτανε τότε δύο κτίσματα, που εστέγαζαν τα δύο σχολεία μας, από τρεις τάξεις το καθένα του, με δύο δασκάλους απ’ το χωριό μας και πολλά παιδιά. Αρκετά παιδιά δεν είχανε και καλές σχέσεις με τη μάθηση και τους δασκάλους. Η βέργα του δάσκαλου ήτανε τότε, στην ημερήσια εφαρμογή της μάθησης.
Λόγω της κατοχής δεν ήτανε δυνατόν να παρακολουθούμε ήρεμα και καθημερινά τα μαθήματά μας, γιατί μεσολαβούσαν εχθροπραξίες και φεύγαμε μακριά απ’ τις εστίες μας, να σώσουμε πρωτίστως τις ζωές μας.
Υφίστανται λοιπόν κάποια κενά στην εκπαίδευσή μας και αυτά είναι ορατά, από εσάς, στην γραφή μου. Την πέμπτη, κρίσιμη τάξη του δημοτικού, δεν την διδαχθήκαμε καθόλου. Ένα καλοκαίρι, έκανα φροντιστήριο, στον έναν δάσκαλο του χωριού και θείο μου και το Σεπτέμβριο, κάποια παιδιά κατεβήκαμε στη Μαγούλα και δώσαμε εξετάσεις και την περάσαμε την πέμπτη τάξη χωρίς να την διδαχθούμε στο σχολείο.
Όταν έδωσα εξετάσεις για το Γυμνάσιο στη Σπάρτη, ο εύσωμος καθηγητής Παπαδόπουλος, που του άρεσαν οι λιχουδιές και μιλούσε γι’ αυτές συχνά στο μάθημά του, με έβαλε να κλείσω τη λέξη άνθρωπος.
Όλα καλά, τη δοτική όμως την είπα ε, Άνθρωπε. Όχι μου λέει ω, άνθρωπε. Με πέρασε όμως στο Γυμνάσιο. Ε, από τότε φίλοι μου αναγνώστες μου έμεινε το κουσούρι, να μπερδεύω στα γραπτά μου, τη δημοτική με την καθαρεύουσα. Βελτίωσα κάπως τη θέση μου με την υπαλληλική μου θητεία, το διάβασμα και την παρακολούθηση για πολλά χρόνια εκδηλώσεις της Πνευματικής Εστίας.
Ένα αναγνωστικό, όλο κι όλο είχαμε και τα βράδια του χειμώνα, δίπλα στο τζάκι, ο πατέρας μ’ έβαζε κοντά στο λυχνάρι να διαβάσω το μάθημά μου. Ε, σ’ αυτό το αναγνωστικό διάβαζε και ο γείτονας φίλος μου, λίγο το πρωί, πριν πάμε στο Σχολείο, το μάθημά του. Ο φίλος μου αυτός, στις εκθέσεις του ήτανε πολύ λιτός, αλλά περιεκτικός περισσότερο από εμένα, μέχρι που, μια του έκθεση για το σπίτι, την διάβασε ο δάσκαλος. Έγραφε ο φίλος γείτονάς μου.
Το σπίτι μου
σπιτί μου
πατώμα
κασόνα
καθούμε.
Αυτό ήτανε όλο κι όλο. Ελπίζω ότι εγώ έγραφα περισσότερα από το φίλο μου. Δεν το γνωρίζω αυτό, γιατί δεν έμεινε τίποτε απ’ τα γραπτά μας εκείνης της εποχής. Χρησιμοποιήθηκαν είτε για προσανάμματα, για χαρτιά τουαλέτας ή κάηκαν στις φωτιές που είχανε βάλει στο σπίτι μας, την κατοχή, οι γερμανοί.
Του φίλου μου όμως την έκθεση την θυμάμαι, αφού μας την διάβασε ο δάσκαλος έξω, στον υπαίθριο καθαρόν αγέρα του Σχολείου μας, άνοιξη όπως ήτανε. Φαίνεται ότι από τότε, ο δάσκαλος εκείνος διέβλεπε σ’ αυτήν την έκθεση, στοιχεία μελλοντικής ποίησης, στα ελληνικά πνευματικά και πολιτικά δρώμενα. Στοιχεία που συχνά χρησιμοποιούν σήμερα στη Βουλή των Ελλήνων, οι πατέρες του Έθνους, στον μεταξύ τους διάλογο. Είναι φαίνεται λάτρεις της ποίησης του μεσοπολέμου, όπως ήτανε ο μακαρίτης σήμερα φίλος μου, από την κάτω χώρα της Τρύπης, της εποχής εκείνης, ποιητής.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα