Οι παλαιοντολόγοι στην Κίνα έφεραν στο φως έναν σχεδόν πλήρη σκελετό ενός έως σήμερα άγνωστου ιγουανοδοντιανού δεινοσαύρου, του Haolong dongi, ο οποίος διατηρεί εντυπωσιακά λεπτομερή απολιθωμένα κατάλοιπα δέρματος. Το νέο είδος έζησε πριν από περίπου 125 εκατομμύρια χρόνια, κατά την Πρώιμη Κρητιδική περίοδο, στη σημερινή βορειοανατολική Κίνα, ενώ η επιστημονική του περιγραφή δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Ecology & Evolution. Ως μέλος των ορνιθόποδων, τοποθετείται εξελικτικά ανάμεσα στους πρώιμους μικρόσωμους δίποδους φυτοφάγους και στους μεταγενέστερους αδροσαύρους με το χαρακτηριστικό «ράμφος πάπιας», μια ομάδα που κυριάρχησε στα χερσαία οικοσυστήματα της Κρητιδικής. Μέχρι σήμερα, τα δεδομένα για το δέρμα των πρώιμων ιγουανοδοντίων ήταν περιορισμένα και προέρχονταν κυρίως από αποσπασματικά αποτυπώματα, σε αντίθεση με τις «μούμιες» αδροσαυρίδων της Βόρειας Αμερικής και της Μογγολίας που είχαν αποκαλύψει πολύπλοκα μοτίβα λεπιών.
Σχεδόν πλήρης σκελετός με εντυπωσιακή διατήρηση
Ο σκελετός ενός νεαρού ατόμου, μήκους 2,45 μέτρων, εντοπίστηκε στον γεωλογικό σχηματισμό Γιξιάν και ξεχωρίζει τόσο για την αρτιότητα των οστών όσο και για τη μοναδική διατήρηση του δέρματος. Στην ουρά παρατηρούνται επικαλυπτόμενα λέπια, ενώ στον λαιμό και τον θώρακα εμφανίζονται οζώδη λέπια με διαφορετική διάταξη από εκείνη που είναι γνωστή σε άλλα ιγουανοδόντια. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η παρουσία δερματικών ακίδων ανάμεσα στα λέπια, ένα χαρακτηριστικό που δεν έχει καταγραφεί σε αντίστοιχα απολιθώματα της ομάδας.
Κοίλες και κυλινδρικές ακίδες με ιδιαίτερη δομή
Με τη βοήθεια σύγχρονων τεχνικών απεικόνισης και μικροσκοπικής ανάλυσης διαπιστώθηκε ότι οι ακίδες είναι κοίλες, κυλινδρικές και αποτελούνται από έντονα κερατινοποιημένο εξωτερικό περίβλημα που περιβάλλει πολυστρωματική επιδερμίδα, ενώ στο εσωτερικό τους διατηρείται πορώδης δερματικός ιστός. Η δομή τους διαφέρει τόσο από τα πρωτοπτερά άλλων δεινοσαύρων όσο και από τις λεπιδοειδείς άκανθες των σύγχρονων σαυρών, γεγονός που δείχνει ανεξάρτητη εξελικτική προέλευση. Η μορφολογία και η διάταξή τους υποδηλώνουν ότι πιθανότατα λειτουργούσαν ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στους θηρευτές, χωρίς να αποκλείεται η συμβολή τους στη θερμορύθμιση ή στην αισθητηριακή αντίληψη. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το εύρημα προσφέρει μια πρωτοφανή ματιά στη μικροανατομία του δέρματος των μη πτηνών δεινοσαύρων και αναδεικνύει την πολυπλοκότητα της εξέλιξης του δερματικού καλύμματος στους ορνιθίσχιους.
